ارزش‌اند . دلشان نمی‌خواهد بگویند اینها خیر معنوی اند و مادیات خیر مادی فلاسفه ما مادیات را می‌گویند خیر مادی بشر ، و معنویات را می‌گویند خیر معنوی به این ترتیب مطلب حل می‌شود و حرف هم همین است زورشان‌ می‌آید بگویند خیر مادی و خیر معنوی ، چون اسم معنا و حقیقت در کار می‌آید و نمی‌خواهند این را بپذیرند می‌گویند " خیر " همانی است که مادی است ، اسمش هم سود است معنویات چیست ؟ آن خیر نیست ، سود هم نیست ، فقط ارزش و قیمت است و حقیقتی نیست اسلام می‌گوید آن هم خیر است ، کار اخلاقی هم که می‌کنی دنبال خیر هستی ، ولی آن خیر ، خیری است که طبیعت‌ حیوان تو دنبال آن خیر نمی‌رود ، حقیقت ملکوتی توست که دنبال آن خیر می‌رود .
اینجاست که اخلاق و احساس اخلاقی خودش یک دروازه ای است به این که‌ انسان روح مجرد خودش را بشناسد و با شناخت روح مجرد ، عالم غیبت و ملکوت را آگاه بشود ، چون انسان پرتوی است از عالم غیب و ملکوت از همین جا ریشه احساسات اخلاقی پیدا می‌شود انسان چون روح ملکوتی است ، جنسش ، جنس عظمت است [ زیرا ] جنس ملکوت عظمت است وقتی انسان خود ملکوتی را احساس بکند تن به حقارت نمی‌دهد : « من کرمت علیه نفسه هانت‌ علیه شهواته » [١] این که مکرر داشتیم که هر کس کرامت نفس خودش را احساس بکند تن به ذلت نمی‌دهد که قبلا روایاتش را خواندیم [ به همین‌ جهت است ] انسان وقتی که آن " خود " ش را که از عالم عظمت و عین‌ عظمت است احساس می‌کند تن به حقارت نمی‌دهد ،

[١] نهج البلاغه فیض ، حکمت ٤٤١ ، ص . ١٢٩٣