از طرف دیگر در نهج البلاغه به جمله هایی بر می‌خوریم که در آنها نفس و خود تجلیل و تکریم شده است الی غیر النهایه .
علی علیه السلام در وصیتنامه ای که به فرزند بزرگوارش امام مجتبی سلام‌ الله علیه می‌نویسد ، می‌فرماید : « اکرم نفسک عن کل دنیة و ان ساقتک الی‌ الرغائب فانک لن تعتاض بما تبذل من نفسک عوضا » [١] پسرکم ! نفس‌ خود را گرامی و محترم بدار از این که به یک پستی دچار بشود ، زیرا اگر از نفس خود چیزی را باختی و از دست دادی ، دیگر هیچ چیز نمی‌تواند جای‌ آن را پر کند اگر بدنت را از دست بدهی جایش پر شدنی هست ، تا چه رسد که مال و ثروتت را از دست بدهی هر چه را از دست بدهی چیز دیگری‌ می‌تواند جای آن را پر کند ( گفت : آنچه عوض دارد گله ندارد ) اما یک‌ چیز است که اگر آن را از دست بدهی دیگر جا پر کن ندارد [ و آن نفس‌ خودت است ] . « فانک لن تعتاض بما تبدل من نفسک عوضا » اگر از خود خود ، از خویشتن خود چیزی را از دست بدهی ، عوض برایش پیدا نمی‌کنی‌ نظیر این مضمون است شعری از امام صادق سلام الله علیه که در " بحار " در احوال امام صادق نقل می‌کند که ایشان این شعر را می‌خواندند :

اثامن بالنفس النفیسة ربها

و لیس لها فی الخلق کلهم ثمن [١]

من با نفس خودم هیچ موجودی را برابر نمی‌کنم اگر بخواهی معامله بکنی با نفس خودم ، هیچ چیزی را با آن برابر نمی‌کنم جز پروردگارم . در عوض ، فقط او را می‌گیرم . از آن که بگذرد حاضر نیستم این سرمایه خودم و

[١] نهج البلاغه فیض ، کتاب ٣١ ، قسمت ٤٦ ، صفحه . ٩٢٩ [٢] بحار الانوار ، ج ٧٥ ، ص ١٣٥ ، باب . ٢١