فلسفه اخلاق - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٠

« الیهم فعل الخیرات » [١] . همان طور که در تفسیر المیزان استنباط فرموده اند ، نمی‌گوید : « و اوحینا الیهم ان افعلوا الخیرات »که بشود تکلیف تشریعی به اصطلاح ، بلکه می‌گوید : و اوحینا الیهم فعل الخیرات ما خود کار خیر را در قلب مردم الهام و وحی کردیم قرآن می‌گوید ما به هر بشری وحی فرستادیم اتفاقا یکی دیگر از اموری که عمومیت دارد وحی است .
همان طور که زیبایی و پرستش عمومیت دارند ، در منطق قرآن وحی هم‌ عمومیت دارد . آیا وحی منحصر است به آن شکل خاص از وحی که بر انبیاء عظام می‌شود ؟ آن ، کاملترین درجه وحی است قرآن می‌گوید : ما به هر انسانی‌ وحی فرستاده ایم اما در همین حدود : « فالهمها فجورها و تقویها »[٢] ، « اوحینا الیهم فعل الخیرات ». نه تنها به هر انسانی ، بلکه می‌گوید ما به زنبور عسل هم وحی فرستادیم : « و اوحی ربک الی النحل »[٣] . نه‌ تنها به زنبور عسل و حیوانات ، بلکه به نباتات و جمادات هم وحی‌ فرستادیم : « و اوحی فی کل سماء امرها »[٤] . منتهی وحیی که به یک‌ انسان عادی می‌شود دیگر توسط جبرئیل انجام نمی‌شود ، شکل دیگری دارد مثل‌ نور است : نور پنج شمعی هم نور است ، نور خورشید عالمتاب هم نور است‌ ولی نور بالاخره نور است وحیی که بر پیغمبر اکرم نازل می‌شود مثل نور خورشید عالمتاب است ، والهامی که به همه افراد انسان شده است مثل یک‌ چراغ چند شمعی . یک چنین چیزی .
اما آن نظریه ای که می‌گوید اخلاق از مقوله زیبایی است آیا درست‌