را خواندم ، آنچنان تحت تأثیرش قرار گرفتم که بیهوش شدم غزل معروفی‌ است : زان یار دلنوازم شکری است با شکایت گر نکته دان عشقی بشنو تو این‌ حکایت بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم یارب مباد کس را مخدوم بی‌ عنایت دندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس گوئی ولی شناسان رفتند از این‌ ولایت در این شب سیا هم گم گشت راه مقصود از گوشه ای برون آی ای کوکب‌ هدایت از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود زنها از این بیابان وین راه بی‌ نهایت این راه را نهایت صورت کجا توان بست کش صد هزار منزل بیش است‌ در بدایت در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا سرها بریده بینی بی جرم و بی‌ جنایت چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی جانا روا نباشد خونریز را حمایت

ای آفتاب خوبان می‌سوزد اندرونم

یکساعتم بگنجان در سایه عنایت

هر چند بردی آبم روی از درت نتابم جور از حبیب خوشتر کز مدعی‌ رعایت عشقت رسد به فریاد گر خود به سان حافظ قرآن زبر بخوانی در چارده‌ روایت گفته است من یک دفعه این شعرها را خواندم ، آنچنان مجذوب شدم که بی‌ هوش شدم و افتادم این زیبایی شعر است که یک ادیب را در این حد مجذوب‌ خودش می‌کند تازه این یک ادیب است یک عارف اگر شعرهای حافظ را بخواند قطعا این غزل را انتخاب نخواهد کرد . او غزلهای عارفانه را انتخاب می‌کند و کمتر کسی است که ذوق عرفانی داشته باشد و غزلهای عرفانی‌ حافظ مثل غزل زیر را بخواند و تحت تأثیر شدید قرار نگیرد :

سالها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

آنچه خود داشت زبیگانه تمنا می‌کرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون بود

طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد

بیدلی در همه احوال خدا با او بود

او نمی‌دیدش و از دور خدایا می‌کرد