اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٨ - فصل چهاردهم چهره ديگر ولايت و تأثير آن در تهذيب نفوس!

تو را دعوت كننده به سوى خدا به فرمان او قرار داديم، و چراغى پرفروغ و روشنى بخش.» [١]

اين چراغ پرفروغ و خورشيد تابان هم مسير راه را روشن مى‌سازد تا انسان راه را از چاه باز يابد، و شاهراه را از پرتگاه بشناسد و در آن سقوط نكند؛

و هم اين نور الهى بطور ناخودآگاه در وجود انسانها اثر مى‌گذارد، و نفوس را پرورش داده و به سوى تكامل مى‌برد.

حديث معروف‌ «هشام به حكم» كه براى مناظره با «عمرو بن عبيد» (عالم علم كلام و عقائد اهل سنّت) به بصره رفت، و او را با بيان منطقى زيبايى به اعتراف به لزوم وجود امام در هر عصر و زمان وادار نمود، گواه ديگرى بر اين معنى است.

او وارد مسجد بصره شد؛ صفوف مردم كه اطراف عمرو بن عبيد را گرفته بودند شكاف و پيش رفت و رو به سوى او كرده و گفت: من مرد غريبى هستم سؤالى دارم اجازه مى‌فرمايى؟

عمرو گفت: آرى!

هشام گفت: آيا چشم دارى؟

عمرو گفت: فرزندم! اين چه سؤالى است مى‌كنى؟ و چيزى را كه با چشم خود مى‌بينى چگونه از آن پرسش مى‌كنى؟!

هشام گفت: سؤالات من از همين قبيل است؛ اگر اجازه مى‌دهى ادامه دهم؟

عمرو از روى غرور گفت: بپرس، هر چند سؤالى احمقانه باشد!

سپس هشام سؤال خود را تكرار كرد.

هنگامى كه جواب مثبت از عمرو شنيد، پرسيد: با چشمت چه مى‌كنى؟

گفت: رنگها و انسانها را مى‌بينم.

سپس سؤال از دهان، و گوش و بينى كرد و جوابهاى ساده‌اى از عمرو شنيد!

در پايان گفت: آيا قلب (عقل) هم دارى و با آن چه مى‌كنى؟!

گفت: تمام پيامهايى را كه از اين جوارح و اعضاى من مى‌رسد با آن تشخيص‌

[١]. سوره احزاب، آيات ٤٥ و ٤٦