اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٧ - عبادت و نيايش روح را پرورش مىدهد

٧- يا ايُّها الَّذينَ آمَنُوا اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلوةِ انَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرينَ‌ (سوره‌بقره، آيه ١٥٣)

ترجمه:

١- اى مردم! پروردگار خود را پرستش كنيد، آن كس كه شما و كسانى را كه پيش از شما بودند آفريد، تا پرهيزگار شويد.

٢- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! روزه بر شما نوشته شده، همان گونه كه بر كسانى كه قبل از شما بودند نوشته شد، تا پرهيزگار شويد.

٣- ... و نماز را بر پا دار كه نماز (انسان را) از زشتيها و گناه باز مى‌دارد.

٤- به يقين انسان حريص و كم طاقت آفريده شده است- هنگامى كه بدى به او رسد بى تابى مى‌كند- و هنگامى كه خوبى به او رسد مانع ديگران مى‌شود (و بخل مى‌ورزد)- مگر نماز گزاران- آنها كه نماز را پيوسته به جا مى‌آورند.

٥- از اموال آنها صدقه‌اى (به عنوان زكات) بگير تا به وسيله آن، آنها را پاك سازى و پرورش دهى.

٦- آنان كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند، و دلهايشان به ياد خدا مطمئن (و آرام) است، آگاه باشيد تنها با ياد خدا دلها آرامش مى‌يابد!

٧- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از صبر (روزه) و نماز كمك بگيريد! (زيرا) خداوند با صابران است!

تفسير و جمع بندى‌

در تمام آياتى كه در بالا آمده، رابطه نزديكى ميان «عبادت» و تقوا و پرهيز از گناه و پرورش فضائل اخلاقى ديده مى‌شود و نشان مى‌دهد كسانى كه مى‌خواهند به تهذيب نفس راه يابند بايد از درِ عبوديّت و پرستش خداوند وارد شوند؛ سالكان راه خدا، و پويندگان طريق خودسازى و تقوا، بايد از نيايش و عبادت يارى طلبند و ناخالصيهاى وجود خود را در كوره داغ عشق به خدا بسوزانند و از بين ببرند، و مس وجود خود را با كيمياى عبادت زر كنند.