اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٠ - رابطه تغذيه و اخلاق در روايات اسلامى

حرام؛ از جمله، در حديثى آمده است كه شخصى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد:

«احِبُّ انْ يُسْتَجابَ دُعائى؛

دوست دارم دعاى من مستجاب شود!» پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

«طَهِّرْ مَأكَلَكَ وَلاتُدْخِلْ بَطْنَكَ الْحَرامَ؛

غذاى خود را پاك كن از غذاى حرام پرهيز نما!» [١]

همين معنى از همان بزرگوار با تعبير ديگرى آمده است، مى‌فرمايد:

«مَنْ احَبَّ انْ يُسْتَجابَ دُعائَهُ فَلْيُطَيِّبْ مَطْعَمَهُ وَ مَكْسَبَه؛

كسى كه دوست دارد دعايش مستجاب شود، طعام و كسب خود را از حرام پاك كند!» [٢]

با توجّه به اين كه در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم:

«انَّ اللَّهَ لايَسْتَجيبُ دُعاءً بِظَهْرِ قَلْبٍ قاسٍ؛

خداوند دعايى را كه از قلب قساوتمند برخيزد مستجاب نمى‌كند!» [٣] مى‌توان نتيجه گرفت كه غذاى ناپاك و حرام، قلب را تاريك و قساوتمند مى‌كند؛ و به همين دليل، دعاى حرامخواران مستجاب نمى‌شود. و از اينجا به رابطه نزديكى كه در ميان ناپاكى درون و تغذيه حرام وجود دارد، مى‌توان پى‌برد.

در حديث معروف امام حسين عليه السلام در روز عاشورا آمده است كه بعد از ايراد آن سخنان داغ و پر محتوا و گيرا در برابر لشكر لجوج و قساوتمند كوفه، هنگامى كه ملاحظه كرد آنها حاضر به سكوت و گوش دادن به سخنانش نيستند، فرمود: (آرى! شما حاضر به شنيدن سخن حق نيستيد زيرا)

مُلِئَتْ بُطُونُكُمْ مِنَ الْحَرامِ فَطَبَعَ اللَّهُ عَلى‌ قُلُوبِكُمْ؛

شكمهاى شما از غذاهاى حرام پر شده است، در نتيجه خداوند بر دلهاى شما مهر زده است (و هرگز حقايق را درك نمى‌كنيد!)» [٤]

٢- در روايات ديگرى آمده است؛ كه رابطه‌اى در ميان خوردن غذاى حرام و عدم قبول نماز و روزه و عبادات، وجود دارد؛ از جمله، در حديثى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«مَنْ اكَلَ لُقْمَةَ حَرامٍ لَنْ تُقْبَلَ لَهُ صَلَوة ارْبَعينَ لَيْلَةً، وَ لَمْ تُسْتَجَبْ لَهُ دَعوَةُ ارْبَعيْنَ صَباحاً وَ كُلُّ لَحْمٍ يُنْبِتُهُ الْحَرامُ فَالنَّارُ اوْلى‌ بِهِ وَ انَّ اللُّقْمَةَ الواحِدَةَ تُنْبِتُ اللَّحْمَ؛

هركسى لقمه‌اى از غذاى حرام بخورد تا چهل شب نماز او قبول نمى‌شود، و تا چهل روز دعاى‌

[١]. بحار، جلد ٩٠، صفحه ٣٧٣

[٢]. همان مدرك، صفحه ٣٧٢

[٣]. بحارالانوار، جلد ٩٠، صفحه ٣٠٥

[٤]. نقل از كتاب «سخنان على عليه السلام از مدينه تا كربلا، صفحه ٢٣٢.»