تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٤٦ - قرن دوازدهم

كفعمى نيز از اوست.[١]

٢. روائح النسمات‌ (ترجمه دعاى سمات)، از عبد الواسع بن علامى تونى (م ١١١٩ ق).[٢]

مترجم، شرحى نيز بر اين دعا دارد كه در قسمت شرح ادعيه از آن ياد شد.

٣. ترجمه صحيفه سجّاديه‌، از محمّد هادى بن محمّد صالح بن احمد مازندرانى اصفهانى (م ح ١١٢٠ ق). مترجم، در ذى حجّه سال ١٠٨٢، از نگارش آن فارغ شده است.[٣]

٤. ترجمه بخشى از نهج البلاغة، از عبد الكريم بن محمّد يحيى قزوينى (م ١١٣٥ ق) (معاصر شاه سلطان حسين صفوى).[٤]

٥. أصداف الدُّرَر، از عبد الكريم بن محمّد يحيى قزوينى. ترجمه كامل متن غرر الحكم و درر الكلم است كه در سال ١٣٤٤ ش، در شيراز به چاپ رسيده است.[٥]

مترجم، سپس غرر الحكم را در ٩٩ باب و هر باب را در موضوعى خاص، منظّم گردانيده و در ذيل پاره‌اى كلمات، آيه يا آياتى از قرآن و چند حديث از ائمه اطهار را افزوده است و علاوه بر ترجمه احاديث، قصص و اشعار را نيز با آن همراه نموده و آن را نظم الغرر و نضذ الدُّرَر، ناميده است.

پنج مجلّد از اين كتاب، در دست است كه يك مجلّد آن با تصحيح رسول جعفريان و توسّط انتشارات كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى در سال ١٣٧١ ش، به چاپ‌

[١]. طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٤٣٤؛ فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ٢٢، ص ٣١٤( ش ١٠٣٧٤).

[٢]. الذريعة، ج ١١، ص ١٥٦.

[٣]. همان، ج ٤، ص ١١٢.

[٤]. همان، ج ١٤، ص ١٩٧.

[٥]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه مجلس شوراى اسلامى، ج ٢٥، ص ٧٩( ش ٧٠٦٩)؛ الذريعة، ج ٤، ص ١٢١، ٥٧٨ و ج ١١، ص ٨٢( ش ٥٠٧).