تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٤٩ - قرن دوازدهم

١٨. تحريم خمر، از بهاء الدين محمّد بن تاج الدين حسن اصفهانى (فاضل هندى). (١٠٦٢- ١١٣٧ ق).[١]

١٩. ترجمه مصباح الشريعة و مفتاح الحقيقة، از احمد بن عبد الواحد كرمانى، ملقّب به نظام‌على شاه، خليفه مجذوب على شاه (م ١١٤٢ ق). مترجم، كتاب را در قالب جنّت ششم و مرتّب بر يكصد لمعه به جنات الوصول، مثنوى عرفانى- اخلاقى نور على شاه، ملحق نموده است.[٢]

٢٠. الإيضاح‌، از قوام الدين محمّد بن محمّد مهدى سيفى قزوينى (م ١١٥٠ ق).

ترجمه روان خلاصة الأذكار و اطمينان القلوب فيض كاشانى است.[٣]

٢١. كاشف الأستار فى ترجمة جامع الأخبار، از شرف الدين محمّد بن رضا خويدكى.

مترجم، آن را براساس اصل كتاب، مرتّب نموده و در سال ١١٥٧ ق، از نگارش آن، فراغت يافته است. اين كتاب، در سال ١٣٥٧ ق، در نجف و در سال ١٣٧١ در تهران، چاپ شده است. چاپ ديگرى نيز در سال ١٤٠٣ ق، توسّط انتشارات اسلاميه در تهران، صورت گرفته است.[٤]

٢٢. ترجمه دعاى مشلول‌، از محمّد على بن ابى طالب لاهيجى (حزين) (١١٠٣- ١١٨٠ ق).[٥]

٢٣. ترجمه دعاى صباح‌، از محمّد على بن ابى طالب لاهيجى.[٦]

[١]. وى از فقهاى طراز اوّل شيعه است كه نزد پدرش درس خواند و در كودكى با او به هند سفر كرد و سپس به اصفهان بازگشت و به تحصيل، ادامه داد. او در كلام و حكمت، يد طولايى داشت و عدّه بسيارى از محضر او كسب علم نمودند. وى، تأليفات فراوانى نيز در علوم دينى دارد( تلامذة العلّامة المجلسى، ص ٦٣؛ روضات الجنّات، ج ٧، ص ١١١؛ الكنى والألقاب، ج ٣، ص ١١؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٢، ص ٢٧١).

[٢]. الذريعة، ج ٥، ص ١٥٢.

[٣]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آستان قدس رضوى، ج ١٥، ص ١٣١( ش ٣١٣٢).

[٤]. الذريعة، ج ١٧، ص ٢٣٣( ش ٣٥).

[٥]. مفاخر اسلام، ج ٧، ص ٢٣٢.

[٦]. همان، ص ٢٣٣.