تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢١٩ - قرن سيزدهم

(م ١٢٥٩ ق)، در فضايل امير مؤمنان و به فارسى است.[١]

٨٥. شرح حديث نبوى «ستلقون بعدى أثرة فاصبروا»،[٢]

از امير سبحانعلى خان هندى (م بعد از ١٢٦٠ ق) كه پيامبر صلى الله عليه و آله به يارانش فرموده و شارح، آن را دالّ بر امامت دانسته است.[٣]

٨٦. شرح حديث ثقلين‌، از امير سبحانعلى هندى.[٤]

٨٧. شرح حديث الحوض‌، از امير سبحانعلى هندى.[٥]

٨٨. شرح حديث زراره‌، در مورد نماز جماعت، از محمّد بن احمد بحرانى (م بعد از ١٢٦١ ق).[٦]

٨٩. رسالة فى معنى الحديث: «علماء امّتى أفضل من أنبياء بنى اسرائيل»، از حسن بن على گوهرى قراچه داغى (م بعد از ١٢٦١ ق)، كه با مجموعه نُه رساله ديگر مؤلّف در تبريز، چاپ شده است.[٧]

٩٠. شرح بعض الأحاديث‌، از حسن بن على گوهرى قراچه داغى (م بعد از ١٢٦١ ق).[٨]

٩١. شرح حديث عمران صابى‌، از سيّد كاظم بن قاسم رشتى (م ١٢٦٣ ق) كه به همراه كتاب ديگر وى اللوامع الحسينية به سال ١٢٧١ ق، در تبريز به چاپ رسيده است.[٩]

[١]. الذريعة، ج ١٣، ص ٦٤.

[٢]. بخارى آن را در باب« مناقب الأنصار»، نقل كرده است.

[٣]. الذريعة، ج ١٣، ص ١٨٦.

[٤]. همان، ص ١٩٥.

[٥]. همان، ص ١٩٨.

[٦]. همان، ص ١٩٩.

[٧]. معجم المطبوعات العربية فى ايران، ص ٢٩٨.

[٨]. الذريعة، ج ١٣، ص ١٢٦.

[٩]. همان، ص ٢٠٤؛ معجم المطبوعات العربية فى ايران، ص ٢٩٨.