٢٢٧٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به على عليه السلام ـ: دعايى به تو مى آموزم كه قرآن را فراموش نكنى . بگو : «بار خدايا! به من رحمت آور كه تا زنده هستم ، هيچ گاه نافرمانى تو را نكنم ، و به من رحمت آور كه در چيزهاى بيهوده ، به زحمت نيفتم ، و نيك انديشى در آنچه كه تو را خشنود مى كند ، روزى ام فرما ، و حفظ كردن كتابت را آن گونه كه به من آموختى ، با قلبم ملازم گردان ، و تلاوت آن را به گونه اى كه تو را از من خشنود گردانَد ، روزى ام فرما . بار خدايا! به وسيله كتابت ، ديده [بصيرت] مرا روشن گردان و سينه ام را فراخ ساز و زبانم را گويا كن و پيكرم را در راه آن به كار گير و در اين باره با قرآن ، نيرويم بخش و بر آن ، كمكم فرما ، كه در اين زمينه ، جز تو كسى كمك نمى كند . معبودى جز تو نيست .

٢٢٧٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ از دعاى ايشان ـ: بار خدايا! به من رحمت آور كه تا زنده هستم ، هيچ گاه نافرمانى تو را نكنم و نيك انديشى در هر آنچه كه تو را خشنود مى سازد ، روزى ام فرما و حفظ كردن كتابت را بدان گونه كه به من آموختى ، با دلم ملازم گردان و چنان كن كه قرآن را آن گونه كه تو را از من خشنود مى گرداند ، تلاوت كنم . بار خدايا! ديده [بصيرت] مرا به كتابت روشن نما و به وسيله آن ، سينه ام را فراخ گردان و دلم را با آن ، شاد ساز و زبانم را به آن گويا كن ، و بدنم را در راه آن به كار گير ، و در اين زمينه نيرويم بخش ؛ زيرا كه هيچ حركت و قدرتى جز به وسيله تو نيست .

١ / ٩

تشويق به يادآورى قرآن

٢٢٧٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از اين قرآن ، نگهدارى كنيد ؛ زيرا كه گريزپاست و از اين رو ، از سينه هاى مردان ، زودتر مى گريزد تا شتر از زانوبندش ، و هيچ گاه كسى از شما نگويد : «فلان و بهمان آيه را از ياد برده ام» ، بلكه از ياد [ش] بُرده شده است .