٢٨٨٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در بهشت ، درجات است و فاصله ميان آنها به اندازه ميان آسمان و زمين است . بنده [ ى خدا] نگاهش را به بالا مى دوزد و نورى خيره كننده بر او مى درخشد، چندان كه نزديك است ديدگانش را كور كند . او شادمان مى شود و مى پرسد: اين چيست؟ گفته مى شود: «اين ، نورِ برادر مؤمن توست» . مى گويد: اين همان برادر من فلانى است كه در دنيا پا به پاى هم ، كار مى كرديم و اينك اين چنين بر من برترى داده شده است؟! گفته مى شود: «او از تو در عمل ، برتر بود» . سپس در دلش، احساس رضايت قرار داده مى شود تا خشنود گردد [و ديگر غبطه نخورَد] .

٢٨٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ـ كه مدحش بزرگ است ـ گروهى را وارد بهشت مى كند و به آنها چندان عطا مى فرمايد كه آرزوهايشان تمام مى شود. بالاتر از آنها ، گروهى ديگر، در درجاتى عالى به سر مى برند. چون اينان را بينند، مى شناسند و مى گويند: پروردگارا! اينان ، همان برادران ما هستند كه در دنيا با هم بوديم . پس به چه سبب ، آنها را بر ما برترى دادى؟ پاسخ مى آيد : «هيهات! زمانى كه شما سير بوديد، آنان گرسنه بودند . زمانى كه شما سيراب بوديد، آنان تشنه بودند . زمانى كه شما مى خوابيديد، آنها به عبادت ايستاده بودند . و آن گاه كه شما آرام [و آسوده] بوديد، آنان در سختى [و ناراحتى] بودند» .

٢٨٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ـ تبارك و تعالى ـ در بهشت ، ستونى از ياقوت سرخ آفريده است كه روى آن ، هفتاد هزار قصر است و هر قصرى ، هفتاد هزار اتاق دارد. خداوند عز و جل اين قصرها را براى كسانى آفريده است كه براى او يكديگر را دوست مى دارند و ديد و بازديد مى كنند .