٢٥٣٢.امام على عليه السلام ـ در بيان حديث معراج ـ: خداى متعال فرمود : « . . . اى احمد! همانا اهل خير و اهل آخرت ، كم رو و پُرحيايند . حماقتشان اندك و سودشان بسيار است . كمتر نيرنگ مى زنند . مردم از آنان در آسايش اند و نفْس هايشان از آنان در رنج است . گفتارشان سنجيده است . محاسبه نفْس مى كنند و بر آن خُرده مى گيرند . چشمانشان مى خوابد و دل هايشان نمى خوابد . ديدگانشان گريان است و دل هايشان به ياد خداست . آن گاه كه مردم از غافلان نوشته مى شوند ، آنان از ذاكران قلمداد مى شوند ، در آغاز هر نعمتى حمد مى گويند و در آخرش شكر به جا مى آورند . دعاى آنان به درگاه خداوند ، بالا مى رود و سخنشان [به نزد او ]شنيده مى شود . فرشتگان به آنان شاد مى شوند و دعايشان در آن سوى حجاب ها [١] مى گردد . پروردگار دوست دارد كه سخنشان را بشنود ـ چنان كه مادرْ فرزند را دوست مى دارد ـ و چشم بر هم زدنى ، از او باز نمى مانند . علاقه اى به پرخورى و پرگويى و جامه زياد ندارند . مردم در نظر آنان ، مردگان اند و خداوند در نظرشان زنده و كريم است . پشت كنندگان را از روى كَرَم فرا مى خوانند و روى آورندگان را مهربانى مى افزايند ، و دنيا و آخرت در نزد آنان ، يكى شده است» .

٢٥٣٣.امام على عليه السلام ـ در بيان حديث معراج ـ: خداوند عز و جل فرمود : « . . . اى احمد! همانا اهل آخرت ، از آن هنگام كه پروردگارشان را شناختند ، غذايى خوش از گلويشان پايين نرفت و از آن هنگام كه گناهانشان را شناختند ، هيچ مصيبتى آنان را به خود مشغول نساخت . بر گناهان خويش مى گريند . نفْس هايشان را به رنج مى افكنند و آنها را آسوده نمى گذارند . آسايش اهل بهشت ، در مردن است و آخرت ، آسايشگاه عبادتْ پيشگان است . مونس آنان ، اشك هايشان است كه بر گونه هايشان سرازير مى شود ، و همنشينىِ آنان ، با فرشتگانى است كه در راست و چپ آنان قرار گرفته اند ، و راز و نيازشان ، با خداوند شكوهمندى است كه بر فراز عرشِ خويش است» .

[١] . احتمالاً اين جمله، اشاره است به انعكاس دعاى آنان در عوالمى كه حجاب ناميده مى شوند .