حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٧٧
٦ / ٥
شفاعت پيامبر در حقّ مرتكبان گناهان كبيره
٢٨٣٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر پيامبرى ، شفاعتى مى كند و من شفاعت خود را براى اهل گناهان كبيره امّت خود در روز قيامت ، نگه داشته ام .
٢٨٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شفاعت روز قيامت ، در حقيقت، براى آن دسته از امّت من است كه مرتكب گناهان كبيره شده باشند و با همان گناهان ، [بدون توبه ]مرده باشند .
٢٨٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شفاعت من ، براى آن دسته از امّت من است كه مرتكب گناهان كبيره شده باشند .
٢٨٣٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در حقيقت شفاعت من ، براى آن افراد از امّت من است كه مرتكب گناهان كبيره شده اند . امّا نيكوكاران ، راهى براى مؤاخذه آنها نيست (نيازى به شفاعت ندارند) .
٦ / ٦
محرومان از شفاعت
قرآن
«آيا [ آنان ] جز در انتظار تأويل آن اند؟ روزى كه تأويلش فرا رسد، كسانى كه آن را پيش از آن به فراموشى سپرده اند ، مى گويند : «حقاً فرستادگان پروردگار ما حق را آوردند. پس آيا [ امروز ] ما را شفاعتگرانى هست كه براى ما شفاعت كنند يا [ ممكن است به دنيا ] باز گردانيده شويم، تا غير از آنچه انجام مى داديم ، انجام دهيم؟» . به راستى كه [ آنان ] به خويشتن زيان زدند، و آنچه را به دروغ مى ساختند ، از كف دادند» .
«و جز تباهكاران ، ما را گم راه نكردند . در نتيجه ، نه شفاعتگرانى داريم و نه دوستى نزديك » .
«و روز جزا را دروغ مى شمرديم تا مرگ ما در رسيد. پس شفاعتِ شفاعتگران ، آنها را سود نمى بخشد» .