احاديثى كه از نشناختن امام و قبول نكردن او بر حذر مى دارند و مرگ بدون امام را مرگِ جاهلى مى دانند ، مورد اتّفاق همه مسلمانان است و در كتاب هاى شيعه و اهل سنّت درج شده است . براى مثال، كلينى در الكافى از پيامبر صلى الله عليه و آله چنين نقل مى كند : مَن ماتَ ولا يَعرِفُ إمامَهُ ماتَ ميتَةً جاهِلِيَّةً. [١] هر كس بميرد و امامتش را نشناسد ، به مرگ جاهلى مرده است . و در مسند ابن حنبل از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود : مَن ماتَ بِغَيرِ إمامٍ ماتَ مِيتَةً جاهِلِيَّةً. [٢] هر كس بدون داشتن امام بميرد ، به مرگ جاهلى مرده است . بنا بر اين، سخن ابن تيميه و آلبانى كه مى گويند احاديث ياد شده در كتاب هاى اهل سنّت وجود ندارند، [٣] نادرست و ناشى از ناديده گرفتن كتاب هايى مثل مسند ابن حنبل و برخى ديگر از كتاب هاى مهمّ اهل سنّت است . البته حديث ياد شده ، با تعابير مختلفى نقل شده است و ابن تيميه، در ادامه سخنش مجبور مى شود يكى از اين تعابير را كه در آن لفظ «امام» وجود ندارد، قبول كند كه در آن آمده است:

[١] . الكافى : ج ٢ ص ٢٠ ح٦ .[٢] مسند ابن حنبل : ج٦ ص٢٢ ح١٦٨٧٦ .[٣] . سلسلة الأحاديث الضعيفة و الموضوعة : ج ١ ص ٥٢٥ .