«و كاش هنگامى را كه مجرمان پيش پروردگارشان سرهاشان را به زير افكنده اند، مى ديدى [ كه مى گويند: ] «پروردگارا! ديديم و شنيديم. ما را باز گردان تا كار شايسته كنيم؛ چرا كه ما يقين داريم»» .

«و كارنامه[ى عمل شما در ميان ] نهاده مى شود. آن گاه، بزهكاران را از آنچه در آن است، بيمناك مى بينى و مى گويند: «اى واى بر ما! اين چه نامه اى است كه هيچ [ كار ]كوچك و بزرگى را فرو نگذاشته، جز اين كه همه را به حساب آورده است؟» و آنچه را انجام داده اند، حاضر مى يابند؛ و پروردگار تو به هيچ كس ستم روا نمى دارد» .

«[ همان ] روزى كه در صور دميده مى شود، و در آن روز، مجرمان را كبودْچشم برمى انگيزيم» .

«تبهكاران، از سيمايشان شناخته مى شوند و از پيشانى و پايشان مى گيرند» .

«آنان را به ايشان نشان مى دهند. گناهكار، آرزو مى كند كه كاش براى رهايى از عذاب آن روز، مى توانست پسران خود را عوض دهد» .

«در حقيقت، هر كه گنهكار به نزد پروردگارش برود، جهنّم براى اوست. در آن، نه مى ميرد و نه زندگى مى يابد» .

«و خدا را از آنچه ستمكاران مى كنند، غافل مپندار. جز اين نيست كه [ كيفر ] آنان را براى روزى به تأخير مى اندازد كه چشم ها در آن خيره مى شود. شتابان، سر برداشته و چشم بر هم نمى زنند و دل هايشان [ از وحشت ] تهى است. و مردم را از روزى كه عذاب بر آنان مى آيد، بترسان. پس آنان كه ستم كرده اند، مى گويند: «پروردگارا! ما را تا چندى مهلت بخش تا دعوت تو را پاسخ گوييم و از فرستادگان [ تو ] پيروى كنيم» . [ به آنان گفته مى شود: ] مگر شما پيش از اين سوگند نمى خورديد كه شما را فنايى نيست؟ و در سراهاى كسانى كه بر خود ستم روا داشتند، سكونت گزيديد و براى شما آشكار گرديد كه با آنان، چگونه معامله كرديم، و مَثَل ها براى شما زديم. و به يقين، آنان، نيرنگ خود را به كار بردند، و [ جزاى ] مكرشان با خداست، هر چند از مكرشان كوه ها از جا كَنْده مى شد. پس مپندار كه خدا بر خلاف وعده خود به پيامبرانش عمل مى كند، كه خدا شكست ناپذير انتقام گيرنده است. روزى كه زمين به غير اين زمين و آسمان ها [ به غير از اين آسمان ها ] مبدّل گردد و [ مردم ] در برابر خداى يگانه قهّار، ظاهر شوند. و گناهكاران را در آن روز مى بينى كه با هم در زنجيرها بسته شده اند؛ تن پوش هايشان از قَطران است و آتش، چهره هايشان را مى پوشانَد» .