حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٢

گذشت ، امامت و خلافت ، منصبى است الهى و پيامبر خدا ، دوازده تن از اهل بيت خود را براى به عهده گرفتن اين مسئوليت ، تعيين كرده است و تبعيت نكردن اكثر مردم از آنها ، با خلافت واقعى آنها منافاتى ندارد . به تعبير ديگر ، بر پايه احاديث معتبرى كه گذشت ، از جمله حديث «خلفاى دوازده گانه» ، پيامبر خدا ، خبر از شايستگى امامان اهل بيت عليهم السلام براى خلافت و تعيين آنها به عنوان جانشين خود داده است ؛ امّا اين كه مردم مى پذيرند يا نمى پذيرند ، موضوع ديگرى است كه در اين باره نيز پيامبر صلى الله عليه و آله در احاديثى ديگر ، با پيشگويى حوادثِ آينده امّت اسلامى خبر داده است كه امتش با اهل بيت او چه خواهند كرد . {-١-}

٢ . عدم اتّفاق امّت بر خلافت امامان شيعه

اشكال دوم ، اين است كه در برخى از گزارش هاى حديث «خلفاى دوازده گانه» ، اين عبارت آمده است : كُلُّهُم تَجتَمِعُ عَلَيهِ الاُمَّةُ . [٢] همه آنها مورد اتّفاق امّت اند . بديهى است كه هيچ يك از امامان شيعه ، مورد اتّفاق امت نبوده اند . بنا بر اين ، چگونه مى توان حديث ياد شده را بر آنان منطبق دانست ؟ پاسخ ، اين است كه : اوّلاً بيشتر رواياتى كه «خلفاى دوازده گانه» را گزارش كرده اند ، فاقد تعبير ياد شده هستند و گزارشى كه به اتّفاق امّت بر آنها اشاره كرده ، از اعتبار لازم برخوردار نيست . ثانيا بر فرض كه سند گزارش ياد شده ، صحيح هم باشد ، مدلول ظاهرى آن را