٢٩٦٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ـ تبارك و تعالى ـ فرمود: «هر كس بنده مؤمن را بيازارد، بگو با من اعلان جنگ دهد و هر كس بنده مؤمنِ مرا گرامى بدارد، بگو از خشم من در امان باشد. اگر در سراسر زمين، از مشرق تا مغرب، جز يك مؤمن با يك پيشواى دادگر نبود، من به آن دو از همه آنچه در زمينم آفريده ام، بى نيازى مى جستم و به خاطر آن دو، هفت آسمان و زمين بر پا مى شد و از ايمان آنها بر ايشان، مايه اُنسى قرار مى دادم كه به انيسى جز آن، نياز نمى داشتند» .

٢٩٧٠.امام حسن عليه السلام : روزى پيامبر خدا به ايراد خطابه پرداخت و پس از حمد و ثناى خداوند، فرمود: «اى مردم! گويا من فرا خوانده مى شوم و [دعوت حق را ]اجابت مى كنم. من [مى روم و] در ميان شما دو چيز گران بها بر جاى مى گذارم: كتاب خدا و عترتم [يعنى] اهل بيتم، كه تا وقتى به اين دو چنگ زنيد، هرگز گم راه نمى شويد. پس، از آنان بياموزيد و به آنان نياموزيد؛ زيرا آنان از شما داناترند. زمين، هيچ گاه از وجود آنان، خالى نمى شود، كه اگر خالى شود، در آن صورت، ساكنان خود را فرو مى بلعد» .

٣ / ٥

هدايت باطنى

٢٩٧١.كمال الدين ـ به نقل از جابر ـ: به ايشان (يعنى پيامبر خدا) گفتم: اى پيامبر خدا! آيا پيروان او (يعنى قائم عليه السلام ) در غيبتش از او بهره مند مى شوند؟ فرمود: «آرى. سوگند به آن كه مرا به پيامبرى برانگيخت، آنان در غيبتش از نور او پرتو مى گيرند و از ولايتش بهره مند مى شوند، همانند بهره مندى مردم از خورشيد، هر چند ابرها آن را پنهان كنند».