٢٣٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : قاريان قرآن ، سه گونه اند : كسى كه قرآن مى خواند و آن را وسيله اى براى تقرّب به شاهان و جلب توجّه مردم قرار مى دهد ؛ و كسى كه قرآن مى خواند و الفاظ و كلماتش را بر پا مى دارد و معانى اش را فرو مى گذارد . اين دو دسته از قاريان قرآن ، تعدادشان بسيار است و خدا امثال آنها را بسيار نكند ؛ و كسى كه قرآن مى خواند و دارو و مرهم قرآن را بر روى دردِ دل خويش مى گذارد . شبش را با آن به بيدارى مى گذرانَد و روزش را با آن به تشنگى سپرى مى كند . [آن را] درمسجدهايشان به پا مى دارند و زير بُرنُس هاى [١] خود مى خزند . اينان اند كه خداوند به بركت وجودشان ، بلا را مى گردانَد و دشمنان را از ميان مى برَد و باران آسمان را فرو مى فرستد . به خدا سوگند كه اين قاريان ، از كبريت احمر كمياب ترند!

٢٣٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه براى شهرت طلبى و رسيدن به چيزى قرآن بخواند ، در روز قيامت با چهره اى استخوانى و بى گوشت ، خداوند عز و جل را ديدار مى كند . . . و هر كه قرآن بخواند و به آن عمل نكند ، خداوند روز قيامت ، او را كور محشور مى گردانَد . پس مى گويد : «پروردگارا! چرا مرا كور محشور كردى ... » ؟ .

١ / ٢٠

گوش فرا دادن به قرآن

٢٣٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هان! هر كه مشتاق خداست ، پس به كلام خدا گوش سپارد .

٢٣٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه به يك آيه از قرآن گوش كند ، برايش بهتر از كوهى از طلاست .

[١] بُرنُس ، كلاه هاى بلند و يا جُبّه هاى كلاه دار يا عباى ويژه كشيشان است .