٢٩٠١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : حاملان قرآن، سرشناسانِ اهل بهشت اند ، و مجاهدان در راه خداوند متعال، سرداران اهل بهشت، و پيامبران ، سرورانِ اهل بهشت .

٢٩٠٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آيا اهل بهشت را به شما نشناسانم؟! هر ناتوانِ مستضعفى كه اگر خدا را سوگند دهد، خداوند سوگندش را مى پذيرد . آيا اهل دوزخ را به شما معرفى نكنم؟! هر گردن فرازِ مالدارِ خسيس .

٢٩٠٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا بهشتيان، ژوليدگانِ غبارآلود هستند؛ همانان كه چون از اميران اجازه حضور خواهند ، به آنان اجازه ندهند، و چون به خواستگارى روند، كسى به آنان همسر ندهد، و هر گاه سخن بگويند، كسى به سخنانشان گوش ندهد ، و نيازهاى هر كدامشان ، در سينه خودش انباشته است. اگر در روز رستاخيز ، پرتو آنها در ميان مردم تقسيم شود، همگان را فرا مى گيرد .

٢٩٠٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آيا تو را از بهشتيان ، خبر ندهم؟ ناتوانان بى پناه .

٧ / ١٣

ويژگى هاى اهل بهشت

٢٩٠٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهشتيان ، بدنى كم مو [١] و چهره اى بى مو [٢] و چشمانى سرمه كشيده دارند. جوانى شان از بين نمى رود و جامه هايشان فرسوده نمى شود .

٢٩٠٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهشتيان ، در حالى وارد بهشت مى شوند كه بدن هايى كم مو وچهره اى بى مو و چشمانى سرمه كشيده دارند و سنّشان سى يا سى و سه سال است.

[١] . «جُرْد» در متن عربى حديث ، جمع «أجْرَد» است ؛ يعنى كسى كه فقط قسمت هايى از بدنش (مانند خطّ سينه تا ناف ، و ساق هاى دست و پايش) مو داشته باشد ؛ مرد كم مو . م .[٢] . «مُرْد» در متن عربى حديث ، جمع «اَمْرَد» به معناى جوانى است كه تازه سبيلش روييده و صورتش هنوز مو در نياورده است . م .