«روزى كه هر كسى آنچه كار نيك به جاى آورده و آنچه بدى مرتكب شده، حاضر شده مى يابد و آرزو مى كند كه كاش ، ميان او و آن [ كارهاى بد ] فاصله اى دور بود. و خداوند، شما را از [ كيفر ] خود مى ترساند؛ و [ در عين حال ] خدا نسبت به بندگان [ خود ] مهربان است» .

حديث

٢٧٧٤.جبرئيل عليه السلام ـ در اندرز به پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: اى محمّد! هر كه را مى خواهى، دوست بدار؛ امّا بدان كه تو از او جدا مى شوى. هر كارى كه مى خواهى بكن؛ امّا بدان كه آن را ديدار خواهى كرد.

٢٧٧٥.جبرئيل عليه السلام ـ در اندرز به پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: اى محمّد! هر چه مى خواهى، زندگى كن، سرانجام مى ميرى. هر كس را مى خواهى، دوست بدار، سرانجام از او جدا مى شوى. هر كارى كه مى خواهى بكن؛ امّا بدان كه آن را ديدار خواهى كرد.

٢٧٧٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در اندرز به قيس بن عاصم ـ: اى قيس! ناچار، تو را همدمى است كه با تو دفن مى شود و او زنده است. تو با او دفن مى شوى، در حالى كه تو مُرده اى. اگر بزرگوار باشد، تو را گرامى مى دارد و اگر فرومايه باشد، تو را تسليم مى كند. سپس آن همدم، جز با تو محشور نمى شود و تو جز با آن، برانگيخته نمى شوى و جز درباره او، از تو بازخواست نمى شود. پس آن را جز شايسته قرار مده؛ زيرا اگر خوب باشد، با وى اُنس مى گيرى و اگر بد باشد، جز از او وحشت نمى كنى. آن همدم، كردار توست.

٢٧٧٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مؤمن، هر گاه از قبر خود بيرون آيد، عملش به صورتى زيبا در برابرش مجسّم مى شود. مؤمن به او مى گويد : تو كيستى؟به خدا سوگند كه تو را شخص [خوب و] درستى مى بينم! او مى گويد : من، كردار تو هستم.پس،براى او نورى يا راهبرى به سوى بهشت مى شود. و كافر چون از قبرش بيرون آيد، كردارش به صورتى زشت و نويدى بد در برابرش مجسّم مى شود. او مى گويد : تو كيستى؟ به خدا سوگند كه تو را بد شخصى مى بينم! و او مى گويد : من، كردار تو هستم. پس، او را مى برد و به آتش مى افكند.