«همانان كه فرشتگان جانشان را مى گيرند ، در حالى كه بر خود ستمكار بوده اند. پس، از در تسليم در مى آيند [ و مى گويند: ] «ما هيچ كار بدى نمى كرديم» . آرى . خدا به آنچه مى كرديد ، داناست» .

«پس چگونه [ تاب مى آورند ] وقتى كه فرشتگان [ عذاب ]جانشان را مى ستانند و بر چهره و پشت آنان ، تازيانه مى نوازند؟» .

حديث

٢٦٠١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ـ در توصيف مرگ دشمنان اهل بيت عليهم السلام ـ... آن گاه كه ملك الموت براى ستاندن جانش مى آيد، خداوند عز و جل اربابان آن نابه كار را كه به جاى خداوند ، آنها را به خدايى گرفته بود، در حالى كه به انواع عذابْ مبتلايند ، در برابر او مجسّم مى گردانَد ، به طورى كه همين كه آنها را ببيند ، هلاك مى شود ، و از گرماى عذاب آنها ـ كه تاب تحمّلش را ندارد ـ پيوسته به او مى رسد. پس ملك الموت به او مى گويد : «اى نابه كارِ كافر! دوستان خدا را به دشمنان او وا گذاشتى؟! امروز ، آنان كمترين كارى نمى توانند برايت انجام دهند و هيچ راه گريزى ندارى» . پس، چنان عذابى به او مى رسد كه اگر كمترينِ آن در ميان ساكنان دنيا تقسيم شود، همگىِ آنان را نابود مى سازد .