٢٥٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : [آدمى زاده با مرگش يا] آسوده مى شود ، و [يا] از دستش آسوده مى شوند: بنده مؤمن ، از رنج و مشقّت دنيا در جوار رحمت خداى متعال مى آسايد و بنده بدكار ، بندگان و شهرها و درختان و جنبندگان ، از دستش آسوده مى شوند.

٢٥٩٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مردم ، دو دسته اند : يكى آسوده مى گردانَد و ديگرى آسوده مى شود . آن كه آسوده مى شود، مؤمن است كه هر گاه بميرد ، از دنيا و رنج و بلاى آن راحت مى شود ، و آن كه آسوده مى گردانَد، كافر است كه هر گاه بميرد ، درختان و جنبندگان و بسيارى از مردم را [از شرّ خود ]آسوده مى سازد.

٢٥٩٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ آن گاه كه به ايشان گفته شد : فلانى مُرد و راحت: كسى راحت مى شود كه آمرزيده شده باشد.

٢ / ٤

مرگ مؤمن

قرآن

«همان كسانى كه فرشتگان جانشان را ـ در حالى كه پاك اند ـ مى ستانند [ و به آنان ] مى گويند: «درود بر شما باد! به [ پاداش ] آنچه انجام مى داديد به بهشت درآييد»» .

حديث

٢٥٩٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مرگ براى مؤمن، همانند يك دسته گل خوش بوست .