٢٥٣٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه آخرت ، همّ و غمّ و وِردش باشد و چشم به آن بدوزد و همواره انديشه آن را در سر بپروراند ، خداوند عز و جل دلش را بى نياز مى گرداند و زندگى اش را سامان مى بخشد و دنيا ، با حالت زبونى و تسليم ، به او روى مى آورد .

٢٥٤٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه همّ و غمّش را يكسره همّ و غمّ آخرتش قرار دهد ، خداوند ، او را از همّ و غمّ دنيايش مى رهاند ، و كسى كه همه همّ و غمّش ، امور دنيا باشد ، خداوند عز و جل اهمّيتى نمى دهد كه او در كدام درّه از درّه هاى دنيا به هلاكت در مى افتد .

٢٥٤١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه شب و روز ، بزرگ ترين همّ و غمّش آخرت باشد ، خداوند ، دلش را بى نياز مى گرداند و كارش را سامان مى بخشد و از دنيا نمى رود تا آن كه روزى اش را كامل دريافت كند .

٢٥٤٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : تا مى توانيد ، خويشتن را از همّ و غمّ دنيا فارغ گردانيد ؛ زيرا هر كس كه دنيا بزرگ ترين همّ و غمّ او باشد ، خداوند زندگى اش را نابه سامان مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد ؛ و هر كس كه آخرت ، بزرگ ترين همّ و غمّ او باشد ، خداوند اُمورش را سر و سامان مى دهد و دلش را بى نياز مى گرداند .

٢٥٤٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بنده اگر همّ و غمّش آخرت باشد ، خداوند زندگى اش را براى او سامان مى بخشد و بى نيازى اش را در دلش قرار مى دهد ؛ ولى اگر همّ و غمش دنيا باشد ، خداوند زندگى اش را براى او پريشان و پُرمشغله مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد . در نتيجه ، شب و روزش را جز با نيازمندى سپرى نمى كند (هميشه احساس فقر مى نمايد) .

٢٥٤٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداى متعال مى فرمايد : «اى فرزند آدم! خود را وقف عبادتِ من كن تا سينه ات را از بى نيازى پر كنم و فقرت را بزدايم . در غير اين صورت ، دستانت را پر از كار [و مشغله] مى گردانم و فقرت را برطرف نمى سازم» .