٢٤٠٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آدمى دين شناسِ كامل نيست ، مگر آن گاه كه خشم و كينش با مردم براى خدا باشد ، و مگر آن گاه كه اَحَدى نزد او منفورتر از نفْس خودش نباشد .

٢٤١٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به ابو ذر ـ: آدمى ، دين شناس كامل نمى شود ، مگر آن گاه كه مردم در نظرش مانند مُشتى شتر باشند و به بود و نبودِ آنها اهمّيتى ندهد و همچنان كه اگر شترى در كنار او باشد ، فرقى به حالش ندارد ، وجود مردم نيز در او تغيير و تأثيرى ايجاد نكند . . . و با اين حال ، وقتى به خودش برگردد ، بيشترين بى اعتنايى را نسبت به نفس خويش ، روا دارد .

٢٤١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به ابو ذر ـ: آدمى ، دين شناس كامل نمى شود ، مگر آن گاه كه مردم را در مقايسه با خداوند متعال ، همانند مُشتى شتر ببيند و با اين حال ، وقتى به خودش برگردد ، بيش از همه نفْس خودش را بى مقدار شمارد .

٢٤١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از نشانه هاى دين شناسىِ آدمى ، اين است كه امور معيشتى خود را سامان دهد و [البته] تحصيل آنچه زندگى ات را سامان مى دهد ، دنيادوستى نيست .

٢٤١٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از نشانه هاى دين شناسى آدمى اين است كه سخنان بيهوده كمتر مى گويد .

٢٤١٤.بحار الأنوار : روايت شده است كه مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد تا ايشان به او قرآن بياموزد . چون پيامبر صلى الله عليه و آله به اين آيه رسيد : «پس هر كس به اندازه ذرّه اى خوبى كند، آن را مى بيند و هر كس به اندازه ذرّه اى بدى كند [نيز] آن را مى بيند» ، گفت : مرا بس است! و رفت . پيامبر خدا فرمود : «اين مرد ، دين شناس بازگشت» .