آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٧٩ - در باره مورچه

سوزانده باشد كه ورثه او حق قصاص دارند بسوختن جانى.

و اما كشتن مورچه در مذهب جائز نيست براى حديث ابن عباس كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و اله نهى كرد از كشتن چهار جاندار: مورچه، زنبور عسل، هدهد و جغد .. و منظور مورچه بزرگ سليمانى است چنانچه خطّابى و بغوى در شرح سنه گفته است ولى مورچه ريز كه آن را ذر نامند كشتنش جائز است، و مالك كشتن مورچه را مكروه دانسته جز اينكه زيان زند و دفعش نشود جز با كشتن و ابن ابى زيد كشتن مورچه را كه آزار كند مطلقا جائز دانسته، و گفتند همانا خدا آن پيغمبر را سر- زنش كرد براى اينكه انتقام خود را كشيد بنابود كردن گروهى كه يكى از آنها او را آزار كرده بود، و بهتر اين بود كه گذشت كند و شكيبا باشد، ولى پيغمبر چنين فهميد كه اين نوع آزار كن آدميزاده‌اند و احترام آدميزاد بيش از جانوران ديگر است و اگر تنها بهمين قصد بود و قصد انتقام نداشت سرزنش نميشد و سرزنش او براى انتقام گرفتن بود، و اللَّه اعلم.

و طبرانى در معجم اوسط خود آورده و هم دارقطنى كه چون با موسى خدا سخن گفت: موسى جاى پاى مورچه را بر سنگ سخت از ده فرسنگ راه ميديد.

و ترمذى بسندى با گواهى ابو بكر از رسول خدا صلى اللَّه عليه و اله آورده كه آن حضرت نام شرك برد و فرمود: نهانتر است در ميان شما از آواز پاى مورچه و تو را بچيزى رهنمايم كه چون بجا آرى خدا خرد و درشت شرك را از تو برد، سه بار بگو: بار خدايا من بتو پناهم از اينكه چيزى را با تو شريك سازم و بدانم و از تو آمرزش خواهم در آنچه ندانم و نيز از ابى امامه باهلى روايت كرده كه نزد رسول خدا صلى اللَّه عليه و اله و سلم دو مرد را نام بردند يكى عابد و ديگر عالم، فرمود: فضل عالم بر عابد چون فضل من است بر فروتر شماها وانگه فرمود: راستى خدا تعالى و فرشته‌هايش و اهل زمين همه تا مورچه در سوراخش و تا ماهى در دريا رحمت خواهند براى آموزنده خير بمردم.

ترمذى گفته: حديث خوب و درست است.