و بگوئيد گرويديم بخدا (١٣٦- البقره) در كافى است (ج ١ ص ٤١٥) و در عياشى (ج ١ ص ٦٧) از امام باقر (ع) جز آن نيست كه مقصود از آن على، فاطمه، و حسن و حسين باشد و پس از آنان در باره ائمه هم رواست سپس خدا بهمه مردم برگشته و فرموده اگر بگروند بمانند آنچه بشما گرويديد تا آخر آيه.

آنچه بما فرود شده قرآنست و آنچه بابراهيم صحف است و اسباط نواده‌هاى يعقوبند و آنچه بموسى و عيسى دادند توراتست و انجيل ...

در من لا يحضره الفقيه در سفارشهاى امير المؤمنين است به پسرش ٨ كه: واجب شده بر زبان اعتراف و تعبير از آنچه دل بدان بسته است و خدا فرمود:

بگوئيد «آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا» الآية ...

پس جز اين نيست كه آنان در شقاقند، در مجمع البيان (ج ١ ص ٢١٨) از امام صادق ٧ است كه يعنى در كفرند و اصل معنايش كشمكش است كه هر كدام بسوئى كشند جز سوى آن دسته ديگر ..

پس هر كه كفر ورزد به طاغوت (٢٥٦- البقره) در مجمع البيان (ج ٢ ص ٣٦٤) از امام صادق ٧ كه آن شيطانست.

من گويم: از اخبار بسيارى بدست آيد كه شامل همه معبودان جز خداست، از بت و امام گمراهى يا جلوگيرى از دين خدا و معنى سركشى دارد و در تفسير على بن ابراهيم است كه آنانند كه حق آل محمد را غصب كردند.

و باور دارد خدا را بيكتائى و باور دارد رسولان را بحلقه استوارى چسبيده و خود را نگهداشته با تمسك بحق از نظر درست و دين پايدار.

در كافى است (ج ٢ ص ١٤) كه آن ايمان بخداى يكتا و بى‌شريك است، و از امام باقر ٧ كه دوستى ما خاندانست كه بريده نشود. در معانى الاخبار (ص ٣٦٨) از پيغمبر ٦ كه هر كه دوست دارد بچسبد بحلقه استوار كه بريده نشود بايد بچسبد بولايت برادرم و وصيم على بن ابى طالب (ع) كه هلاك نشود هر كه دوستش دارد