و طوبى درختى است در بهشت بنش در خانه پيغمبر است و مؤمن نباشد جز در خانه‌اش شاخه‌اى از آنست بدلش خواهش چيزى نگذرد جز كه آن شاخه برايش ببار آورد، و اگر سوارى تندر و صد سال زير سايه‌اش بتازد از آن برون نشود، و اگر از فرودش كلاغى بپرد تا پير شود بفرازش نرسد.

هلا در اين دل بنديد و رو كنيد، راستى مؤمن بخود اندر است، و مردم از او در آسايشند و آزارى نبينند، چون شبش در خود گيرد، رو بر خاك نهد و براى خدا سجده كند با اندام ارجمند تنش، راز گويد با خدا در باره آزاد كردن خود (از دوزخ) هلاكه چنين باشيد.

١٢- خصال (ج ٢ ص ٨٧) بسندش تا امير مؤمنان ٧ كه راستش مردم پرهيزكار را نشانه‌ها است، و حديث را كشانده چنانچه گذشت جز كه در آنست:

وفاء به عهد و كمى فخر و بخل، و صله ارحام، و در آنست كه: چيزى در دل نخواهد جز فراهمش آيد، و گفته: اگر كلاغى از بنش پرد بفرازش نرسد تا از پيرى پر سپيد گردد.

در مشكات الانوار بنقل از محاسن تا طُوبى‌ لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ‌ آمده.

بيان: در نهايه است از حديث كه بهتر زنها آميزنده با شوهر است يعنى خوش پذيرا و سازگار، بذل معروف احسان با مال است و جز آن، در سايه‌اش زير خانه‌هايش باشد زيرا در بهشت سايه نباشد بلكه همه يك نواخت چون سايه‌ايست كشيده چنانچه گفته شده و از اين رو در نهايه است كه: در بهشت درختى است كه سوار در سايه آن صد سال ميرود يعنى در فرود آن و نام كلاغ برده چون از هر پرنده درازعمرتر است. و شرح مبسوطش در باب جوامع الكلم آيد ان شاء اللَّه.

١٣- امالى صدوق (ص ١٦٤ ط قم) بسندش تا ضحاك كه مردى از ابن عباس پرسيد. خدا در بهشت چه پنهان دارد با اينكه از همسران و خدمتكاران و عطرها و نوشابه‌