و توجيه‌هاى ديگر هم در ميان هست و گويا براى ابهام اين جمله آن را در نهج البلاغه از قلم انداخته، و در باب صفات الشيعه بجاى آن آمده «معونتهم في الاسلام عظيمة» يعنى كمك آنها در اسلام بزرگ است، و آن روشنتر است.

و خواستشان و درمانده‌اش كردند از اينكه بدانها رسد و بآنها آويزد.

و نهان كنند آن را: يعنى از ترس خودنمائى و رياء، و در نسخه‌اى «يستبشرون به» است كه شادند باندوه يا خواندن قرآن بشكر توفيق خدا بدانها در آن.

و جاثين على اوساطهم، در اصل بمعنى نشستن بر سر زانوها است و چنده زدن، و بسا در ايستادن بر انگشتان پاها بكار رود، و مقصود از آن در اينجا يا نشستن خاضعانه است و نسبت آن باوساط مجاز است، يا ايستادن خاضعانه بهمين توجيه، يا ركوع كردن باينكه بمعنى خم شدن باشد (بنقل لغت از قاموس).

و در نسخه‌اى (حانين) آمده چنانچه در روايات ديگر، و آن روشنتر است.

فاذا استقاموا: چون استوار شوند، و اين هراس از آنها برود، و در نسخه‌اى (استفاقوا) آمده كه بهوش آمدند و آن مناسبتر است.

اعمال زكيه: پاك از رياء و موجبات فساد، يا ناميه و شايان ...

شفقه در نفقه: مهرورزى با نگرانى و غم‌خوارى مؤمنان با انفاق بر آنان، يا نگرانى در هزينه خود كه مبادا اسراف شود يا از حرام باشد ...

و رفق در كسب: گويا تأكيد است و تفنن در تعبير، يا در عبادت نخست مقصود ذاتى كسب است و در دومى رفق يا در نخست كسب دانش و در دوم كسب مال يا مقصود از رفق در يكم لطف با طرف معامله است و در ديگرى چانه نزدن و دور نيست لفظ كسب در يكم تصحيف كيس باشد يعنى زيرك چنانچه خواهد آمد.

و بر در استقامت در دين يا بى‌تنگ‌گيرى و اسراف، يا با دوام، يا نيكى بجا و بر در باره پدر و مادر است يا در همه چيز و دومى روشنتر است.