اخلاق اسلامی (ترجمه جلد 15 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ١٥١ - باب يازدهم در اينكه مؤمن دو دسته است

باب يازدهم در اينكه مؤمن دو دسته است‌

١- كافى (ج ٢ ص ٢٤٨) بسندش از امام صادق ٧ كه مؤمن دوتا است، مؤمنى كه به پيمان خدا درست عمل كرده و بشرط او وفا كرده كه خدا فرموده (٢٣- الاحزاب) «مردانى كه درست انجام دادند آنچه را خدا با آنها عهد كرد» و آنست كه نه هراسهاى دنيا بيند و نه هراسهاى ديگر سر او آنست كه شفاعت كند و شفاعت لازم ندارد. و مؤمنى چون دسته زراعت تازه و نرم كه يك بار خم شود و يك بار سر پا باشد و آنست كه هراسهاى دنيا بيند و هراسهاى ديگر سر او آنست كه شفاعت خواهد و شفاعت نكند.

بيان: از تفسير بيضاوى و مجمع البيان مؤمنان صادق را كه نذر خود را بمعنى جاندادن در زمان رسول انجام دادند و جانبازى كردند حمزه، مصعب بن زبير، انس ابن نضر و جعفر بن ابى طالب شمرده و آنكه انتظار ميبرد على بن ابى طالب ٧، و آنگه گفته.

و در خصال (ج ٢: ٢١) روايت از امام باقر ٧ در حديثى طولانى كه فرمود: امير مؤمنان ٧ كه عهد كرديم با خدا و رسولش من و عمم حمزه و برادرم جعفر و عموزاده‌ام عبيده بر امرى (جانبازى در راه خدا) كه بدان بپائيم براى خدا تعالى‌