بر آن پيوند ايمان درست كردنست، پيغمبر ٦ فرمود: ما گروه پيغمبران بلاكش‌تر مردميم و آنكه مؤمن است و هر كه مانندتر بما باشد و مانندتر، و هر كه مزه بلا چشد زير پرده، از آن لذتى بوى دهد بيشتر از لذت نعمت، و چونش از دست دهد بدو شيفته گردد، زيرا در زير دست بلا انوار نعمت است و در زير انوار نعمت آتش بلا و محنت چه بسيار كه از بلا رهند، و چه بسيار كه بنعمت هلاك و نابود شوند.

و خدا نستوده هيچ بنده خود را از آدم تا خاتم ٦ جز پس از بلا دادن و آزمايش او و وفاء او بحق بندگى وى. كرامتهاى خدا در حقيقت پايان بلاها باشند، و هر كس از بوته بلا برآيد چراغ مؤمنان گردد، و همدم مقربان و رهنماى قاصدان حق، خير نيست در بنده‌اى كه شكوه كند از دردى و محنتى كه پيش از آن هزارها نعمت بوده و بدنبالش هزارها راحت است، هر كه حق شكيب بر بلا را نپردازد، از شكر نعمت دور افتد، و هر كه هم شكر نعمت نكند از شكيب در بلا دور باشد و از راندگانست.

ايوب در دعايش گفت: بار خدايا هفتاد بر من در خوشى گذشت، تا هفتاد در بلايم آيد.

وهب گفته: بلا براى مؤمن چون پابند است براى دابه و زانو بند براى شتر.

امير مؤمنان ٧ فرمود: شكيبائى در پيكر ايمان چون سراست از تن و سر شكيبائى بلا است كه نفهمندش جز خردمندان.

بيان: وفاء حق بندگى و شكر و خشنودى بقضاء است و بلا جلوگير او است از گناهان.

٤٨- تفسير امام (ص ٨) از امام صادق ٧ كه امير مؤمنان به عبد اللَّه بن يحيى فرمود: سپاس از آن خدا است كه پاك شدن شيعه ما را از گناه با محنت در دنيا مقرر كرده تا طاعتهاشان بجا ماند و بر آنها مستحق ثواب گردند.

عبد اللَّه بن يحيى گفت: اى امير مؤمنان راستى ما بگناهان خود جز در دنيا سزا نكشيم فرمود: آرى نشنيدى گفته رسول خدا ٦ را كه دنيا زندان مؤمن است و بهشت‌