در مجمع (ج ٦ ص ٣١٣) از امام باقر ٧ كه نمونه بنى اميه است و بروايت على بن ابراهيم از او ٧ كه چنين باشند كافران كردارشان بآسمان بالا نرود زادگان اميه ياد خدا نكنند در مسجدى و نه مجلسى و كردارشان بآسمان بالا نرود جز اندكى از آنها.

بگفته ثابت بقولى آنست كه بدليل و برهان نزد آنان ثابت است و در دلشان جا كرده و خاطر جمعند. در زندگى دنيا نلغزند و از دين بر نگردند و در آخرت زبانشان بند نيايد چون از عقيده‌شان پرسند و گمراه كند خدا ستمكاران را كه بخود ستم كردند بانكار حق و اكتفاء بتقليد ديگران و بحق نرسند و در آزمايش بر جا نمانند. و در توحيد است از امام صادق ٧ كه گمراه كندشان در قيامت از راه خانه‌گر است ...

از بسيارى اخبار برآيد كه پايدارى در دنيا هنگام مرگ است و در آخرت در گور يا آخرت شامل هر دو حالت است و اخبار بسيارى در تفسير آيات نامبرده در كتب امامت و فتن و معاد گذشته و در آنها وجوه بسيارى ايراد كرديم و بدان باز نگرديم.

حنيف (١٢٣- النحل) دلدادن براستى و حنيف واروى آنست بقول راغب.

مزد خوب (٢- الكهف) بهشت تا هميشه.

جز آنكه آيدشان روش اولين (٥٥- الكهف) يعنى انتظار هلاك و عذاب يا آيدشان عذاب آخرت در رو.

باشد براشان بهشتهاى فردوس (١٠٨- الكهف) پاكيزه‌ترين جاى بهشت و برتر و بالاترش ...

بسازد براشان خداى رحمان دوستى (٩٦- مريم) بقولى يعنى مهر آنها را در دلها اندازد و گذشت.

در اخبار بسيار (باب ١٤- جلد ٣٥ ص ٣٦٠ اين چاپ) كه نازل شده در باره‌