اخلاق اسلامی (ترجمه جلد 15 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ٤٢ - باب اول باب فضل ايمان و كليات شرايط آن
خود و هر كه بمولايش گرويد نترسد از كاستى و عذاب.
گفتم تنزيل آيه است؟ فرمود نه تأويل است ...
آنان كه مجرمند (سوره المطففين) اولى و دوميند و پيروانشان كه چشمك ميزدند برسول خدا تا آخر سوره.
و در مجمع البيان (ج ١٠ ص ٤٥٧) بقولى در باره على بن ابى طالب ٧ فرود آمده كه با چند تن از مسلمانان نزد پيغمبر ٦ مىآمدند و منافقان آنها را مسخره كردند و خنديدند بدانها چشمك زدند و آنكه نزد ياران خود برگشتند و گفتند ما امروز اصلع را (موى جلو سر ندارد) ديديم و باو خنديديم و اين آيهها پيش از آنكه على و يارانش به پيغمبر رسند نازل شدند. و از ابن عباس است كه: آنان كه جرم كردند منافقان قريش بودند و آنان كه گرويدند على بن ابى طالب ٧.
و چون آنها را بينند (٣٢- المطففين) كه مؤمنند گمراهان بگمراهى وابستهشان كنند و فرستاده نشدند آن گمراهان بر مؤمنان تا پاسبانان آنها باشند و گواه رشد و گمراهى آنها گردند ...
و روايت است (ج ١٠ ص ٤٥٧ مجمع البيان) كه گشوده شود براى مجرمان درى ببهشت و گفته شود بسوى آن برايند و چون بدان رسند بروى آنها بسته شود و مؤمنان آن روز بر آنها بخندند آيا پاداش دارند كفار در آنچه ميكنند از مسخره كردن مؤمنان.
غير ممنون (٢٥- الانشقاق) يعنى پيوسته است و بىمنت.
و سفارش كنند بهم در شكيبا بودن (١٧- البلد) در طاعت خدا و بمهربانى به بندههاى او ...
و اصحاب ميمنه بقول على بن ابراهيم ياران امير مؤمنانند.
و العصر، سوگند بنماز عصر و يا عصر نبوت و يا همه روزگار پر از شگفتيها كه آدمى در زيان است. در كوشش و صرف عمر جز آنان كه گرويدند و كارهاى