خوك: آن زن منشها و مانندشان از هرزه‌ها كه بهر هرزگى خوانده شوند به پذيرند. و اما گوسفند: آنان كه مويشان را كشند و گوشتشان را خورند و استخوانشان را خورد كنند و چه كند گوسفندى ميان شير و گرگ و روباه و سگ و خوك.

بيان: گوسفند همان مؤمن گرفتار بهمه آنانست، و مو كشيدن: چيرگى بر آنها و كشيدنشان بخانه ستمكاران براى دعاوى بيهوده يا خوار داشتن آنها و در نسخه‌اى (جز) آمده بزاء كه بمعنى اخير است، و خوردن گوشت بدگوئى از آنها است، و استخوان زدن و نارواى سخت بر آنان.

٣٣- عيون (ج ٣ ص ٣٣) باسنادش تا رسول خدا ٦ كه نبوده و تا رستاخيز نباشد مؤمنى جز همسايه‌اى آزار كنش دارد.

در صحيفه امام رضا ٧ ص ٣٢ و در امالى شيخ (ج ١ ص ٢٨٦) مانندش آمده (و در دومى مرد مؤمن آمده) و از امام صادق ٧ روايت شده و شماره ٣٤ كتاب است.

٣٥- امالى شيخ (ج ١ ص ٣١٢) بسندش تا رسول خدا ٦ كه خدا عز و جل فرمود: اگر شرم از بنده مؤمنم نداشتم تيكه جامه‌اى برايش نگذاشتم كه خود را بدان پوشد و چون ايمانش را كامل كنم دچارش سازم به سستى نيرو و كمى روزى، و اگر دل تنگ و ناشكيب شد باو باز دهم و اگر شكيبا شد بوجود او بر فرشته‌هايم ببالم.

هلاكه على (ع) را پيشواى مردم ساختم و هر كه پيرو او شود رهنما است و هر كه او را رها كند گمراه، دوستش ندارد جز مؤمن و دشمنش نباشد جز دورو و منافق.

بيان: باو باز دهم آنچه از روزى يا نيرويش را گرفتم.

٣٦- امالى شيخ (ج ٢ ص ٢٤) بسندش از ابن نباته كه نزد امير مؤمنان نشسته‌