عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٢٩ - آيه سيزدهم بندگان حضرت حق

سيئاتهم حسنات وكان الله غفورا رحيما\* ومن تاب وعمل صالحا فإنه يتوب إلى الله متابا\* والذين لا يشهدون الزور وإذا مروا باللغو مروا كراما\* والذين إذا ذكروا بآيات ربهم لم يخروا عليها صما وعميانا\* والذين يقولون ربنا هب لنا من أزواجنا وذرياتنا قرة أعين واجعلنا للمتقين إماما][١].

و بندگان رحمان كسانى‌اند كه روى زمين با آرامش و فروتنى راه مى‌روند، و هنگامى كه نادانان آنان را طرف خطاب قرار مى‌دهند [در پاسخشان‌] سخنانى مسالمت‌آميز مى‌گويند،\* و آنان كه شب را براى پروردگارشان با سجده و قيام به صبح مى‌رسانند،\* و آنان كه مى‌گويند: پروردگارا! عذاب [دوزخ‌] را از ما بگردان كه مسلما عذاب آن پايدار و هميشگى است.\* قطعا دوزخ بد قرارگاه و بد اقامت گاهى است.\* و آنان كه وقتى انفاق مى‌كنند، نه از حد معمول [و متعارف‌] مى‌گذرند و نه تنگ مى‌گيرند، و [انفاقشان‌] همواره ميان اين دو در حد اعتدال است.\* و آنان كه معبود ديگرى را با خدا نمى‌پرستند، و كسى را كه خدا خونش را حرام كرده است، جز به حق نمى‌كشند، و زنا نمى‌كنند و كسى كه اين اعمال را مرتكب شود به كيفر سختى برسد.\* روز قيامت عذابش دو چندان شود، و در آن با خوارى و سرشكستگى جاودانه ماند.\* مگر آنان كه توبه كنند و ايمان آورند و كار شايسته انجام دهند كه خدا بدى‌هايشان را به خوبى‌ها تبديل مى‌كند و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است.\* و هر كه توبه كند و كار شايسته انجام دهد قطعا به صورتى پسنديده و نيكو به سوى خدا باز مى‌گردد.\* و آنان كه در مجلس غنا

[١] -فرقان( ٢٥): ٦٣- ٧٤.