عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٨٢ - قوه هاضمه

به درون آن مى‌رود، مواد خام اين آزمايشگاه بدانيم، آن وقت حيرت مى‌كنيم كه عمل هضم ما تا آن اندازه كامل است كه هر چيز خوردنى را در دستگاه هاضمه هضم مى‌شود و به تحليل مى‌رود مگر خود معده كه دست نخورده باقى مى‌ماند.

ما معمولا مقدارى غذاى متنوع به صورت مواد خام به اين آزمايشگاه مى‌ريزيم و اصلا به فكر آن نيستيم كه اين دستگاه چگونه مى‌چرخد و فعل و انفعالات شيميايى در جهاز هاضمه با اين مواد خام چه معامله‌اى مى‌كند. ما كباب، گوشت، گل كلم، بقولات، ماهى سرخ كرده، نان و سبزيجات را خورده و همه را با چند ليوان آب فرو برده و مخلوط مى‌كنيم، گاهى نيز به عنوان دارو مواد گوگردى و عصاره‌هاى حياتى را بلع مى‌كنيم، آن وقت معده ما از ميان همه اين مواد و اغذيه، آنچه را كه مفيد تشخيص بدهد انتخاب و آن را با مواد شيميايى كه خود توليد كرده است خمير و آسياب نموده وسپس فضولات آن را دفع مى‌نمايد و بقيه را به پروتئين تبديل كرده و به مصرف تغذيه سلولهاى بدن مى‌رساند.

دستگاه گوارش از بين اغذيه، آهك و گوگرد و يد و آهن و ماده ديگرى را كه مفيد و لازم تشخيص بدهد جدا مى‌كند و مراقبت كامل به عمل مى‌آورد تا ذرات اصلى و مفيد آن از بين نرود و به مصرف تهيه هورمونها برسد و مواد حياتى لازم، هميشه به مقدار كافى در دسترس باشد كه در صورت نياز به كار گرفته شود.

معده چربى و مواد ضرورى ديگر را ذخيره مى‌كند، تا در صورت عدم دست‌رسى به غذا، بدن از گرسنگى تلف نشود. همه اين اعمال انجام مى‌شود بدون آن كه خود انسان كوچكترين توجهى به آن داشته باشد، يا راجع به آن فكر كند.

ما همه اين مواد گوناگون را بدون رعايت خوبى و بدى و نياز معده، به درون اين آزمايشگاه مى‌ريزيم و تنها توجه ما اين است كه به وسيله خوردن رفع گرسنگى‌