ابن فارس در معجم مقاييس اللغه مى‌گويد: «طلق» دلالت بر تخليه و رهايى مى‌كند.[١] نيز در كتاب المعجم الوسيط آمده است: «الطلق» يعنى بدون قيد، و «المطلق» به قيد و شرطى محدود نبودن را گويند.[٢] ابن منظور نيز در لسان العرب مى‌گويد: «اطلقه فهو مطلق» و طليق، يعنى آزاد و رهايش كرد و جمع آن طلقاست؛[٣] براى نمونه، «أطلقت الناقة»، يعنى رها كردم افسار شتر را. طريحى در مجمع البحرين آورده: «الطلق» به معناى مطلق، فعل به معنى مفعول است؛ يعنى آنچه صاحبش مى‌تواند در آن به تمامه تصرف كند. در دعاى آمده است: «أطلق لسانى بذكرك: نگه‌مدار و باز ندار زبان را از ذكر خود»؛ يعنى رها و آزادش گذار.»[٤]

وصف مطلقه در اصطلاح‌

قائلان به اين نظريه بر چنين باورهايى هستند:

[١] . ابن فارس، معجم مقاييس اللغه، ج ٣، ص ٤٢٠.

[٢] . المعجم الوسيط، ص ٥٦٣- ٥٦٤.

[٣] . لسان العرب، ج ٨، ص ١٨٩.

[٤] . طريحى، فخر الدين، مجمع البحرين، ج ٥، ص ٢٠٧.