چنين مى‌نمايد كه از يك سو ذكر موارد متعدد اختيارات ولى فقيه در ابواب مختلف فقه اسلامى، و از سوى ديگر استناد فقها در اين موارد به دليل نيابت فقيه و تصريح بسيارى از بزرگان علماى اسلام به نيابت عامه فقيه، حكايت از آن دارد كه در يك برآيند كلى، عموم نيابت مورد قبول انديشمندان اسلامى است؛ آن‌سان كه مى‌توان تواتر معنوى نسبت به ولايت عامه فقيه را در انديشه عالمان شيعه از قرن دهم هجرى تا زمان حاضر، ادعا نمود.

سيره عملى برخى از علماى بزرگ شيعه در طول تاريخ نيز مؤيدى است بر پذيرش نظريه ولايت مطلقه فقيه؛ مانند حكم جهاد شيخ جعفر كاشف الغطا، حكم تحريم تنباكو از سوى حاج ميرزا محمد حسن شيرازى، فتواى جهاد ميرزا محمد تقى شيرازى در اوايل قرن چهاردهم هجرى و سيره عملى آيت اللّه بروجردى و ...