ماندن ده روز را داشته است، بايد در سفر اوّلى كه بعد از ده روز مى‌رود نماز را شكسته بخواند؛ ولى اگر از اول قصد ماندن ده روز را نداشته است، بايد در سفر اول نماز را تمام بخواند؛ و احتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

٤٣٤- كسى كه در شهرها سياحت مى‌كند، و براى خود وطنى اختيار نكرده است، بايد نماز را تمام بخواند.

شرط هشتم: به حد ترخّص برسد، پس نماز مسافر زمانى قصر مى‌شود كه به حد ترخص برسد، يعنى به قدرى از وطن خود دور شود كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذانش را نشنود؛ البته نبايد در هوا غبار يا مه يا چيز ديگرى باشد، كه از ديدن ديوار شهر و شنيدن صداى اذان آن جلوگيرى كند.

٤٣٥- كسى كه به سفر مى‌رود، اگر به جايى برسد كه صداى اذان شهر را نشنود ولى ديوار آن را ببيند يا ديوارها را نبيند ولى صداى اذان را بشنود، بنابر احتياط واجب بايد در آنجا نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند.

٤٣٦- مسافرى كه به وطنش برمى‌گردد، وقتى ديوار وطن خود را ببيند و صداى اذان آن را بشنود، بايد نماز را تمام بخواند، و نيز مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در محلى بماند، وقتى ديوار آنجا را ببيند و صداى اذانش را بشنود، بايد نماز را تمام بخواند؛ و احتياط مستحب آن است كه نماز را تأخير بيندازد تا به منزل برسد، يا نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند؛ ولى اگر يكى از اين دو محقق نشود و نسبت به تحقق ديگرى شك داشته باشد، مثل اينكه اذان آنجا را نمى‌شنود و نمى‌داند كه ديوار آنجا را مى‌ببيند يا نه- مثلًا هوا مه آلود است و مسافر به جايى رسيده است كه نمى‌داند اگر هوا صاف بود ديوار محل را مى‌ديد يا نه- بايد نماز را شكسته بخواند.

٤٣٧- اگر چشم يا گوش مسافر يا صداى اذان شهر غير متعارف باشند، در محلى بايد نماز را شكسته بخواند كه چشم متعارف از آنجا ديوار محل را نبيند و گوش متعارف صداى اذان متعارف را نشنود.

شرط نهم: در بين راه قواطع سفر پيش نيايد؛ و قواطع سفر سه چيز مى‌باشند:

قاطع اول: رسيدن به وطن، پس اگر مسافر در بين راه سفر هشت فرسخى يا بيشتر به وطن خود