قسمتهاى انگشتهايش را بر زمين بگذارد كفايت مى‌كند؛ بلى، در حال اختيار براى انجام سجده، گذاردن سر انگشتان دست بر روى زمين يا جمع نمودن انگشتان در گودى كف دست و بر زمين گذاردن آنها به حالت مشت بسته كافى نيست.

هفتم: در سجده گذاردن مسمّاى زانو- محل اتصال استخوان ساق پا با استخوان ران از جلو- بر زمين واجب است؛ و واجب نيست نمازگزار در حال سجده تمام دو زانو را بر زمين بگذارد.

هشتم: بنابر احتياط واجب نمازگزار بايد در سجده سر انگشت بزرگ هر دو پا را بر زمين بگذارد؛ و اگر فقط روى پا يا فقط انگشتهاى ديگر پا- غير از انگشت بزرگ- را بر زمين بگذارد، يا به واسطه بلند بودن ناخن سر انگشت بزرگ پاى او به زمين نرسد، نمازش باطل مى‌شود.

نهم: مهر يا چيز ديگرى كه نمازگزار بر آن سجده مى‌كند، بايد از جنس زمين بوده و پاك باشد؛ ولى اگر مثلًا مهر را روى فرش نجس بگذارد يا يك طرف مهر نجس باشد و نمازگزار پيشانى را بر طرف پاك آن بگذارد اشكال ندارد.

دهم: احتياط واجب آن است كه نمازگزار در هر سجده از نماز خود سه مرتبه بگويد: «سُبْحانَ اللَّهِ» يا يك مرتبه بگويد: «سُبْحانَ رَبِّيَ الأْعْلى‌ وَ بِحَمْدِه‌» و چنانچه سه مرتبه «الْحَمْدُ لِلَّهِ» يا سه مرتبه «اللَّهُ اكْبَرُ» هم بگويد كافى است، و نيز در تنگى وقت و در حال ناچارى گفتن يك مرتبه «سُبْحانَ اللَّهِ» كفايت مى‌كند.

يازدهم: بايد ذكر سجده پى در پى و به عربى صحيح گفته شود.

دوازدهم: در حال سجده بايد بدن نمازگزار به مقدار گفتن ذكر واجب آرام باشد.

٦٧٢- اگر پيش از آنكه پيشانى نمازگزار به زمين برسد و بدن او آرام گيرد از روى عمد ذكر سجده را بگويد، يا پيش از تمام شدن ذكر سجده از روى عمد سر از سجده بردارد، نمازش باطل مى‌شود.

٦٧٣- اگر نمازگزار موقعى كه ذكر سجده را مى‌گويد يكى از هفت عضو را عمداً از زمين بردارد، نمازش باطل مى‌شود؛ ولى موقعى كه مشغول گفتن ذكر نيست اگر غير از پيشانى جاهاى ديگر را از زمين بردارد و دوباره بگذارد اشكال ندارد.

٦٧٤- اگر نمازگزار در حال گفتن ذكر سجده انگشت بزرگ پا يا اعضاء ديگر سجده را حركت‌