خود، ٣- اولاد عمو و اولاد دايى خود، ٤- برادرزاده خود، ٥- برادر شوهر، يا خواهر شوهر خود، ٦- خواهرزاده خود، يا خواهرزاده شوهرش، ٧- عمو و عمه و دايى و خاله شوهرش، ٨- نوه دخترى شوهرش.

١٦٧١- فرزندى كه از راه تلقيح در رحم زنى كه همسر صاحب نطفه نيست پرورش يافته باشد به لحاظ نطفه داراى محارم نسبى و به لحاظ روئيدن گوشت و محكم شدن استخوان در رحم آن زن بيگانه بنابر احتياط داراى محارم رضاعى مى‌باشد و محارم نسبى و رضاعى او بگونه‌اى است كه فقرات قبل، بيان گرديد و احكام مربوط به ازدواج اين فرزند بگونه‌اى است كه براى آن دو دسته محارم بيان شده است.

شير دادنى كه نشر حرمت نمى‌كند:

١٦٧٢- اگر زنى بچه‌اى را با فراهم بودن شروط نُه‌گانه‌اى كه ضمن تيتر «شروط شير دادنى كه نشر محرميّت و حرمت ازدواج مى‌كند» بيان گرديد شير دهد، در فرضى كه هيچ يك از هفت عنوانى كه از راه ولادت و نسب موجب محرميّتند و عبارتند از: ١- مادران، ٢- دختران، ٣- خواهران، ٤- عمّه‌ها، ٥- خاله‌ها، ٦- دختر برادران، ٧- دختر خواهران، مستقيماً و بدون استلزام پيدا نشود، بلكه عنوانى پيدا شود كه اگر از طريق ولادت پيدا شده بود مستلزم يكى از آن عناوين هفتگانه بود، شير دادن در اين فرض موجب محرميّت و حرمت ازدواج نمى‌شود.

١٦٧٣- اگر زوجه نوه زن ديگر شوهر خود را شير بدهد شوهرش بر او حرام نمى‌شود.

١٦٧٤- اگر زنى دختر عمه يا دختر خاله شوهرش را شير دهد آن دختر به آن مرد محرم نمى‌شود؛ ولى احتياط مستحب است كه از ازدواج با او خوددارى نمايد.

١٦٧٥- مردى كه دو زن دارد، اگر يكى از آن دو زن، فرزند عموى زن ديگر را شير دهد، زنى كه فرزند عموى زن ديگر از او شير خورده، به شوهر خود حرام نمى‌شود.

١٦٧٦- بنابر اقوى شهادت زنان عادله در مسأله رضاع قبول مى‌شود، چه مستقلًا باشد- يعنى فقط چهار زن عادله شهادت دهند- و چه با انضمام مرد باشد، يعنى يك مرد عادل و دو زن عادله شهادت بدهند.

١٦٧٧- شير خوردنى كه موجب محرم شدن و حرمت ازدواج است با دو چيز ثابت مى‌شود: ١-