منتخب فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٦١ - شروط مربوط به ذبح حيوانات

١٥٧٢- تذكيه ملخ به اين است كه آن را با دست يا به وسيله ديگر زنده بگيرند؛ و اگر ملخ قبل از گرفتن بميرد حرام است؛ و در شكار ملخ گفتن «بَسْمِ اللَّهِ» و مسلمان بودن صياد معتبر نيست.

سوم- ذبح حيوانات و نَحر شتر:

١٥٧٣- اگر حيوان حلال گوشت را چه وحشى باشد و چه اهلى- غير شتر- به دستورى كه بيان خواهد شد سر ببرند و شتر را نحر نمايند، بعد از جان دادن بدن آن پاك است و گوشتش حلال مى‌باشد؛ مگر حيوانى كه نجاستخوار شده- يعنى از نجاست انسان تغذيه مى‌كند- و به دستورى كه در شرع معيّن شده آن را استبراء نكرده باشند و حيوانى كه انسان آن را وطى كرده باشد، كه با سر بريدن گوشتشان حلال نمى‌شود.

شروط مربوط به ذبح حيوانات:

١٥٧٤- اين شروط عبارتند از: ١- ذبح كننده مسلمان يا در حكم مسلمان باشد، ٢- مميّز باشد، ٣- قصد ذبح داشته باشد، ٤- در حال اختيار ذبح را با آهن انجام دهد، ٥- حيوان را رو به قبله ذبح كند، ٦- هنگام ذبح نام خدا را ببرد، ٧- حلق حيوان را ببرد، ٨- ذبح را از جلو انجام دهد نه از پشت گردن، ٩- أوداج اربعه حيوان- رگهاى چهارگانه آن را- كه در فقره بعد بيان مى‌شوند- قطع كند، ١٠- قطع أوداج اربعه پشت سر هم و قبل از خروج روح باشد، ١١- بعد از قطع أوداج اربعه، حيوان حركت كند، ١٢- اگر حيوان شتر است آن را نحر كند.

١٥٧٥- در ذبح واجب است چهار عضو حيوان- كه از آنها به أوداج أربعه تعبير مى‌شود- قطع شوند: ١- لوله حلقوم، كه همان مجراى ورود و خروج نفس در ريه است، ٢- مِرى، كه لوله‌اى است مخصوص غذاء و آب كه يك سر آن به آخر فضاى دهان و سر ديگرش به معده متصل مى‌باشد و در پشت حلقوم جاى دارد، ٣ و ٤- وَدَجان- يعنى دو شاهرگ گردن- كه در دو طرف حلقوم و يا مرى قرار دارند.

١٥٧٦- فولاد از جنس آهن است و ذبح كردن با آن اشكال ندارد؛ اما استيل، آلومينيوم، منيزيوم و امثال اينها ظاهراً از جنس آهن نمى‌باشند و ذبح با آنها در غير حال ضرورت اشكال دارد؛ مگر اينكه مخلوط با آهن باشند ومقدار آهن بكار رفته در آنها بيشتر و غالب باشد.