انزال يا انزال در فرج يا در حوالى آن يا دخول منى مرد در فرج به نحوى صورت گرفته باشد، ٢- گذشت شش ماه يا زيادتر از انجام عملى كه در بند اوّل بيان شد تا زمان تولد بچه، ٣- تجاوز از بيشترين مدت حمل نكرده باشد، و بنابر ارجح اقصى مدت حمل نُه ماه و چند روزاست.

١٧٨٩- هرگاه شروطى كه در فقره قبل گفته شد تحقق يابد، بچه ملحق به زوج مى‌باشد و جائز نيست زوج او را از خود نفى كند، هرچند مادر آن بچه را بدون عقد شرعى وطى كرده باشد.

احكام مربوط به ولادت:

١٧٩٠- هرگاه زن زائو محتاج به كمك باشد، واجب است زنان يا شوهرش او را در وقت زايمان يارى نمايند؛ و اگر زنان در دسترس نباشند، مردان محرم بايد او را كمك كنند؛ و اگر وجود مردان محرم نيز معذور باشد، غير ايشان بايد او را كمك و يارى نمايد.

١٧٩١- دكتر نامحرم، در هيچ حال محرم زن زائو نيست و چنانچه در زايشگاه و غير زايشگاه خانم‌ها بتوانند زن زائو و طفلش را نجات دهند و سزارين و بيهوشى و ...، را به خوبى انجام دهند، مداخله دكتر مرد نامحرم جائز نيست؛ مگر اينكه نجات مادر و طفل منحصر به مداخله دكتر مرد نامحرم باشد.

١٧٩٢- بر خانمها واجب كفايى است كه براى مامائى و تشخيص امراض و ...، و با تجهيز به وسائل روز و جراحى و غيره، در تمام ابعاد طب، پيشرفت نمايند تا در موقع نياز خودكفا باشند.

احكام مربوط به پس از ولادت:

١٧٩٣- امورى كه پس از ولادت مستحب است عبارتند از: ١- نوزاد را غسل دهند، بلكه بعضى از علماء غسل دادن را واجب دانسته‌اند، ٢- جامه سفيد به او بپوشانند، ٣- پيش از آنكه ناف او را ببرند در گوش راست او اذان و در گوش چپ او اقامه بگويند، ٤- كام او را با آب فرات و تربت حضرت سيد الشهداء عليه السلام و اگر نشد با آب باران و اگر آن هم نباشد با آب شيرين بردارند، و اگر اين نيز نباشد، خرما يا عسل را در آب بريزند تا شيرين شود، ٥- براى نوزاد وليمه ولادت بدهند، ٦- روز هفتم ولادتش بر او نام بگذارند، ٧- نام خوبى براى نوزاد انتخاب نمايند، و بهترين نامها نامى است كه معناى بندگى خداوند را برساند مانند: «عبدالله» و «عبدالرحيم» و «عبدالكريم» يا نامهاى انبياء عظام و ائمه معصومين عليهم السلام به ويژه نام «محمد» و «على» را