١٧٤٤- صيغه عقد دائم را زوجين خودشان مى‌توانند بخوانند در اين صورت پس از گفتگو و تعيين مهر و قرار ازدواج، زوجه زوج را مخاطب نموده و بگويد: «أَنْكَحْتُكَ نَفْسي‌» يا «أَنْكَحْتُ نَفْسي‌ مِنْكَ» يا «لَكَ عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُومِ»؛ و پس از آن زوج بدون فاصله معتدٌّبه بگويد:

«قَبِلْتُ النِّكاحَ لِنَفْسي‌ عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُومِ».

١٧٤٥- جائز است هر يك از زوجين به كسى وكالت بدهد كه صيغه عقد دائم آنها را بخواند، و در اين فرض بايد وكيل زوجه پس از گفتگو و تعيين مهر، وكيل زوج را مخاطب قرار دهد و بگويد:

«أَنْكَحْتُ مُوَكِّلَكَ فُلاناً مُوَكِّلَتي‌ فُلانَةً- يا مِنْ مُوَكِّلَتي فُلانَةٍ يا لِمُوَكِّلَتي فُلانَةٍ- عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُومِ»، پس وكيل زوجه بدون فاصله بگويد: «قَبِلْتُ النِّكاحَ لِمُوَكِّلي‌ عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُومِ».

١٧٤٦- يك نفر مى‌تواند براى خواندن صيغه عقد هم از طرف زوج وكيل شود و هم از طرف زوجه و نيز مرد مى‌تواند از طرف زن وكيل شود و او را براى خود بطور دائم يا غير دائم عقد كند؛ ولى احتياط مستحب است كه عقد را دو نفر بخوانند.

١٧٤٧- لازم نيست وكيل مرد باشد، زن هم مى‌تواند براى خواندن صيغه عقد از طرف ديگرى وكيل شود. ١٧٤٨- اگر زوجين بخواهند خودشان صيغه عقد موقّت را بخوانند، پس از آنكه مهر و مدت عقد را دقيقاً معيّن كردند، مثلًا مهر يك درهم و مدّت يك ماه، ابتداء زوجه بگويد: «مَتَّعْتُكَ نَفْسي‌ بِدِرْهَمٍ إلى‌ شَهْرٍ» پس زوج بگويد: «قَبِلْتُ التَّمْتيعَ لِنَفْسي‌ بِدِرْهَمٍ إِلى‌ شَهْرٍ».

١٧٤٩- تا زمانى كه صيغه عقد موقّت، با شرائط آن يقيناً خوانده نشود، آن مرد و زن نمى‌توانند به يكديگر نگاه محرمانه كنند.

١٧٥٠- مرد وزنى كه با هم ازدواج دائم مى‌كنند بايد كُفو هم باشند، و هم كُفو به زن و مردى گويند كه علاوه بر تساوى در دين و مذهب، در شؤون خانوادگى و اجتماعى هم سطح و يا نزديك به هم باشند؛ هر چند در صورت تفاوت در شؤون، ازدواج با رضايت طرفين صحيح است.

١٧٥١- ازدواج مرد مؤمن با زنى كه مخالف مذهب دوازده امامى است- غير از فِرقى كه در حكم كفارند- جائز است؛ اما ازدواج زن مؤمنه با مخالف مذهب دوازده امامى- غير از فِرقى كه در حكم كفارند- بنابر اقوى كراهت دارد؛ و سزاوار است تا حدّ امكان احتياط ترك نشود.