منتخب فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢٢ - چهارم - قرائت

٦٤٥- واجبات راجع به قرائت عبارتند از:

اول: قرائت بايد طبق نصّ قرآن كريم باشد، و در اين زمينه بايد به آنچه در قرآن نوشته شده يا از صدر اسلام و زمان ائمّه أطهار عليهم السلام به طور مشهور به ما رسيده است اعتماد كرد.

دوم: نمازگزار در هنگام قرائت بايد حمد و سوره را به قصد قرآن بخواند نه به قصد دعاء يا چيز ديگر.

سوم: در اول هر سوره‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»* جزء آن سوره است، و بايد به عنوان همان سوره خوانده شود؛ مگر در سوره توبه‌ «بَراءَةٌ مِنَ اللَّهِ ...» كه‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»* ندارد.

چهارم: سوره بايد بعد از حمد خوانده شود، و اگر كسى عمداً سوره را پيش از حمد بخواند نمازش باطل مى‌شود.

پنجم: كسى كه لكنت زبان دارد و نمى‌تواند حمد و سوره را به زبان قرائت كند، بايد آيات آنها را در دل بگذراند.

ششم: كسى كه در قرائت گنگ است، بايد زبان خود را حركت دهد، و با دست نيز به قرائت الفاظ اشاره كند.

هفتم: مرد بايد در نماز صبح و نماز مغرب و عشاء تمام كلمات حمد و سوره حتّى حرف آخر آنها را بلند بخواند؛ و بر مرد و زن واجب است حمد و سوره نماز ظهر و عصر را در غير روز جمعه آهسته بخوانند.

هشتم: نمازگزار بايد ترتيب و موالات بين آيات و كلمات و حروف حمد و سوره را مراعات نمايد؛ و چنانچه عمداً ترتيب يا موالات را رعايت نكند، نمازش باطل مى‌شود.

نهم: مكلف بايد نماز را بطور صحيح ياد بگيرد و نبايد غلط بخواند.

٦٤٦- زن مى‌تواند حمد و سوره نماز صبح و مغرب و عشاء را بلند يا آهسته بخواند؛ ولى در جايى كه نامحرم صدايش را مى‌شنود، بنابر احتياط واجب بايد آهسته بخواند.

٦٤٧- اگر در جايى كه نمازگزار بايد نماز را بلند بخواند عمداً آهسته بخواند، يا جايى كه بايد آهسته بخواند عمداً بلند بخواند، نمازش باطل است؛ ولى اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله‌