٢٠٨- اگر رطوبتى از شخصى خارج شود، و نداند كه آن رطوبت منى است يا بول يا غير اينها، چنانچه آن شخص مرد و سالم باشد و رطوبت با شهوت و جستن از او بيرون بيايد و بعد از بيرون آمدن آن بدن او سست شود، آن رطوبت حكم منى را دارد، و همچنين است اگر تنها جستن داشته باشد؛ ولى اگر آن شخص زن يا مريض باشد، لازم نيست رطوبت با جستن بيرون بيايد، بلكه اگر رطوبت با شهوت بيرون آيد و بعد از بيرون آمدن آن بدن او سست شود در حكم منى مى‌باشد. ٢٠٩- تحقّق جماع به داخل شدن آلت تناسلى تا ختنه‌گاه در قُبُل يا دُبُر مى‌باشد؛ و در صورتى كه اين حدّ بريده شده باشد، تحقق جماع به داخل شدن مقدارى است كه عرفاً إدخال صدق كند؛ و هرگاه جنابت به اين معنى محقق شود، بر مكلّف واجب است غسل كند.

٢١٠- غسل جنابت علاوه بر آنچه در فقره (١٧٧) بيان شد، براى سه چيز ديگر شرط مى‌باشد:

١- براى روزه ماه رمضان و قضاء آن، يعنى اگر مكلف عمداً يا از روى فراموشى براى روزه ماه رمضان تا اذان صبح غسل نكند، روزه‌اش صحيح نيست؛ امّا در روزه غير رمضان و قضاء آن- هرچند واجب هم باشد- چنانچه تا اذان صبح غسل نكند، روزه او صحيح مى‌باشد، ٢- براى اعتكاف، ٣- براى انجام دادن كارهايى كه بر جنب حرام مى‌باشند و در فقره (٢١٤) بيان مى‌شوند.

٢١١- اگر كسى در لباس خود منى ببيند و بداند از خود اوست و براى آن غسل نكرده، واجب است غسل كند و نمازهايى را كه يقين دارد با حال جنابت خوانده است اعاده يا قضاء نمايد؛ امّا نمازهايى را كه يقين ندارد در حال جنابت خوانده بلكه احتمال مى‌دهد كه در آن حال خوانده است لازم نيست دوباره بخواند.

٢١٢- شخصى كه به سبب انزال منى جنب شده است، اگر غسل كند و پس از آن رطوبتى از او بيرون آيد، و بداند يا بول است يا منى، چنانچه پيش از غسل استبراء به بول نكرده باشد، آن رطوبت حكم منى دارد، و واجب است دوباره غسل كند؛ ولى اگر استبراء به بول كرده باشد، لكن بعد از بول استبراء به خَرَطات را انجام نداده باشد، آن رطوبت محكوم به بول است، و بايد وضوء بگيرد؛ و اگر هم به بول و هم به خرطات استبراء كرده باشد، احتياط واجب آن است كه هم غسل كند و هم وضوء بگيرد؛ و اگر آن رطوبت مشتبه بين بول و منى و مذى باشد، چيزى بر او واجب‌