منتخب فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٨٥ - هشتم - ابن السبيل

ششم- غارِمين (بدهكاران):

٩٤٠- كسانى كه بدهكارند و نمى‌توانند قرض خود را اداء كنند، براى اداء دين خود مى‌توانند از زكات استفاده كنند، اگرچه مخارج سال خود را داشته باشند؛ البته اين در صورتى است كه قرض را در راه معصيت مصرف نكرده باشند، يا اگر قرض را در راه معصيت مصرف كرده‌اند از آن معصيت توبه كرده باشند، و اگر از آن معصيت توبه كرده باشند، جائز است كه از سهم فقراء و از سهم سبيل اللّه نيز به آنها زكات داده شود.

هفتم- فى سبيل اللّه:

٩٤١- منظور از سبيل اللّه كارهاى خير است، از قبيل ساختن مسجد و مدرسه علوم دينيّه، تنظيف شهر، آسفالت راهها و توسعه آنها، ساختن و تعمير پلها و كاروانسراها، اصلاح ذات البين، كمك كردن به حجاج و زائرين و اكرام علماء و مشتغلين به تحصيل علم، رفع شرّ و فتنه از بين مسلمين و ...، حتى اگر نجات مؤمن منحصر به پرداخت زكات به ظالمى باشد، جائز است براى رهايى مؤمن از دست او به آن ظالم زكات بدهند؛ بلكه بنابر اقوى مصرف اين سهم از زكات در هر كار خيرى كه بدون زكات نتوانند آن را انجام دهند جائز است، حتى اگر بتوانند بدون زكات نيز آن كار خير را انجام دهند و لكن بدون زكات اقدام به انجام آن نكنند، مى‌توانند از زكات سهم سبيل اللّه براى انجام آن استفاده نمايند.

هشتم- ابن السبيل:

٩٤٢- ابن السبيل مسافرى است كه نفقه او تمام شده يا راحله او تلف شده باشد، و به اين سبب در راه مانده باشد و نتواند برگردد، هرچند در وطن خود غنى باشد.

٩٤٣- مسافرى كه در راه مانده است، اعم از اينكه خرجى او تمام شده باشد يا مركبش از كار افتاده باشد يا ...- اگرچه در وطن خود فقير نباشد- با دو شرط مى‌تواند زكات بگيرد:

شرط اول: در سفر به هيچ طريق- اعم از قرض كردن، فروختن چيزى، كمك گرفتن از اشخاص متبرّع، خدمت كردن در كاروانها، و امثال اينها- نتواند نياز خود را بر طرف نمايد.

شرط دوم: سفر او سفر معصيت نباشد.

٩٤٤- مستحقين زكات بايد داراى چند شرط باشند: ١- شيعه دوازده امامى باشند، (در سهم‌