١٦٠٤- خوردنيها و نوشيدنيهايى كه استفاده از آنها در حال اختيار حرام مى‌باشد عبارتند از: ١- خوردنى متنجّس- طعام حلالى كه نجس شده- قبل از تطهير، ٢- طعامى كه در آن شراب يا مُسكِر يا مست كننده ديگرى باشد، ٣- هر چيزى كه به بدن انسان ضرر برساند، ٤- گِل و كلوخ، ٥- خَمر، ٦- سائر مُسكِرات، ٧- فُقّاع، ٨- آب انگورى كه به سبب آتش يا آفتاب جوش بيايد. ١٦٠٥- خوردن و آشاميدن هر چيزى كه به بدن انسان ضرر مى‌رساند حرام است، اعم از چيزهاى مسموم كه باعث مرگ انسان و يا مرگ جنين در رحم شوند و چيزهايى كه سبب از كار افتادن مزاج و يا يكى از حواسهاى ظاهرى يا باطنى گردند و يا باعث تباهى نيروى بدن شود، مثل اينكه مرد دارويى بخورد كه قوّه باه و شهوتش از كار بيفتد و يا نسل او را قطع كند يا زن دارويى بخورد كه براى هميشه عقيم و نازا گردد؛ و همچنين زياد خوردن، به حدّى كه ضرر به بدن برساند.

١٦٠٦- اگر كسى خودش تربت مقدّسه را از مرقد مطهّر حضرت امام حسين عليه السلام بردارد و يا از طريقى يقين پيدا كند كه تربت مقدّس سيد الشّهداء عليه السلام است، مى‌تواند آن را به قصد شفاء تناول كند، و همچنين است اگر دو شاهد عادل شهادت دهند كه تربت مقدّسه آن امام مظلوم عليه السلام است، بلكه اگر يك فرد عادل و يا يك شخص موثق شهادت بدهد نيز كافى است؛ و در غير صورت يقين و صورت قيام دو شاهد عادل، بايد احتياط نمايند و تربت را با آب يا شربتى مخلوط كنند و پس از استهلاك آن را بنوشند.

١٦٠٧- شرب خمر حرام است و حرمت آن از ضروريّات دين است و كسى كه اعتقاد به حلال بودن آن دارد در زمره كفار است، البته اگر بداند كه لازمه اين عقيده انكار قرآن و تكذيب رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله است. رسول خدا صلى الله عليه و آله در خصوص شراب ده طائفه را لعنت فرموده‌اند: «١- كسى كه باغ انگور را جهت شراب احداث كند، ٢- كسى كه آن باغ را نگهبانى كند، ٣- كسى كه آب انگور را به قصد شراب بگيرد، ٤- كسى كه شراب انگور را بنوشد، ٥- كسى كه ساقى آن باشد، ٦- كسى كه شراب را حمل كند، ٧- كسى كه شراب را نزد او مى‌برند، ٨- فروشنده شراب، ٩- خريدار شراب، ١٠- كسى كه بهاى شراب را بخورد».

١٦٠٨- هر چيزى كه مقدار زيادش آدمى را مست كند، هم استفاده از مقدار زيادش حرام است‌