منتخب فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٤ - دوم - نماز مسافر

٤٢٦- اگر يكى از صحراءنشين‌ها براى پيدا كردن منزل و چراگاه حيواناتشان سفر هشت فرسخى برود، بايد نمازش را شكسته بخواند.

٤٢٧- اگر صحرانشين براى زيارت يا حج يا تجارت و مانند اينها مسافرت كند، بايد نمازش را شكسته بخواند.

شرط هفتم: دائم السفر نباشد، يعنى مسافرى نمازش قصر است كه شغل او يا مقدمه شغلش مسافرت نباشد، بنابر اين چوبدار و چاروادار و راننده ماشين و خلبان هواپيما و كشتيبان و مانند اينها، بايد نماز را حتى در سفر اول تمام بخوانند، اگرچه براى بردن اثاثيه منزل خود مسافرت كنند.

٤٢٨- كسى كه شغل او يا مقدمه شغلش سفر است، و در وقتهاى معيّن يا غير معيّن به اماكن متفرّقه به فاصله هشت فرسخ يا بيشتر مسافرت مى‌كند، اگر آن اماكن را وطن قرار نداده باشد، بايد در مقصد و مسير رفت و برگشت نماز را تمام بخواند؛ ولى اگر آن اماكن را وطن دوم قرار داده باشد، بايد تنها در هنگام رفت و برگشت نماز را شكسته بخواند.

٤٢٩- حمله‌دار- يعنى كسى كه براى رساندن حاجيها به مكّه مسافرت مى‌كند- چنانچه شغلش مسافرت باشد، بايد نماز را تمام بخواند؛ ولى اگر شغلش مسافرت نباشد، بايد نماز را شكسته بخواند.

٤٣٠- كسى كه مثل راننده شغلش سفر است، بايد نماز را تمام بخواند؛ ولى اگر همين فرد سفرى برود كه خارج از عمل و شغل او باشد- مثلًا براى زيارت كربلاء يا عيادت مريض مسافرت كند- در صورتى كه سفرش هشت فرسخ يا بيشتر باشد، بايد نماز را شكسته بخواند.

٤٣١- راننده و دوره‌گردى كه در دو يا سه فرسخى شهر رفت و آمد مى‌كنند، چنانچه اتفاقاً سفر هشت فرسخى بروند، بايد نماز را شكسته بخوانند.

٤٣٢- كسى كه شغلش مسافرت است، اگر ده روز يا بيشتر در وطن خود بماند، بايد در سفر اوّلى كه بعد از ده روز مى‌رود نماز را شكسته بخواند، چه از اول قصد ماندن ده روز را داشته باشد، و چه بدون قصد ده روز بماند، و همچنين است اگر در غير وطن خود ده روز با قصد بماند.

٤٣٣- كسى كه شغلش مسافرت است، اگر در غير وطن خود ده روز بماند، چنانچه از اول قصد