منتخب فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٦ - دوم - نماز مسافر

برسد سفرش قطع مى‌شود، و مادامى كه قصد مسافت تازه نكند و از حدّ ترخص هم نگذرد بايد نماز را تمام بخواند.

قاطع دوم: قصد اقامت ده روز، پس اگر مسافر در بين راه سفر هشت فرسخى يا بيشتر به محلى برسد كه قصد دارد ده روز پشت سر هم در آنجا بماند، سفرش قطع مى‌شود، و بايد در آن محل نماز را تمام بخواند.

٤٣٨- اگر مسافر قصد كند ده روز در محلى بماند، چنانچه پيش از خواندن يك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف گردد، يا مردّد شود كه در آنجا بماند يا به جاى ديگر برود، بايد نماز را شكسته بخواند؛ ولى اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف گردد يا در ماندن مردّد شود، تا وقتى كه در آنجا هست بايد نماز را تمام بخواند.

٤٣٩- مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در محلى بماند، اگرچه از اول قصد داشته باشد كه در بين ده روز به اطراف آنجا برود، و جايى كه مى‌خواهد برود به قدرى دور باشد كه از آنجا صداى اذان آن محل را نشنود و ديوار آن را نبيند ولى از چهار فرسخ كمتر باشد، چنانچه چند ساعتى بيشتر نماند نماز او تمام است؛ اما اگر شب را در آنجا بماند، نمازش شكسته است.

٤٤٠- كسى كه تصميم دارد ده روز در محلى بماند، بايد نماز را تمام بخواند، اگرچه احتمال بدهد براى ماندن او مانعى پيدا مى‌شود.

٤٤١- مسافرى كه قصد كرده است ده روز در محلى بماند، اگر روزه بگيرد و بعد از ظهر از ماندن در آنجا منصرف شود، چنانچه يك نماز چهار ركعتى خوانده باشد، تا وقتى كه در آنجا هست روزه‌هايش صحيح مى‌باشد، و بايد نمازهاى خود را تمام بخواند؛ و اگر نماز چهار ركعتى نخوانده باشد، روزه آن روزش صحيح است، اما نمازهاى خود را بايد شكسته بخواند، و در روزهاى بعد هم نمى‌تواند روزه بگيرد.

قاطع سوم: سى روز ماندن در محلى با حال ترديد، بنابراين اگر مسافر بعد از طى مسافت شرعيّه- هشت فرسخ- در محلى بدون قصد با حال ترديد سى روز بماند- يعنى در تمام سى روز بين رفتن و ماندن مردّد باشد- بعد از گذشتن سى روز اگرچه مقدار كمى هم در آنجا بماند بايد نماز را تمام بخواند، و مبدأ سفر بعدى را بايد از آن محل قرار دهد؛ ولى اگر پيش از مسافت شرعيّه‌